Uzm.Psk.Serra Hacısalihoğlu

11/08/2026

Bazı insanların koltukta otururken bile aklından yapılacak işler geçer.
Bir öğleden sonrayı hiçbir şey yapmadan geçirince huzur değil, suçluluk hissederler.

“Bugün hiçbir şey yapmadım.”
“Zamanımı boşa harcıyorum.”
“Bir şeylerle uğraşmam lazım.” diye düşünürler.

Çünkü bazen insan çok küçük yaşlardan itibaren, değerli olmayı bir şeyler yapmakla eşleştirmeyi öğrenir.

Başarılı olduğunda takdir edilmiş,
sorumluluklarını yerine getirdiğinde görülmüş,
çalışkan olduğunda övülmüş olabilir.

Ya da tam tersine…

Dinlenmek “tembellik”,
boş durmak “işe yaramazlık” olarak görülmüş olabilir.

Ve çocukken dışarıdan duyduğun o sesler,
bir süre sonra kendi iç sesine dönüşür.

Artık kimsenin sana
“Kalk, bir şey yap.” demesine gerek kalmaz.

Sen kendine söylersin.

İşte bu yüzden bazı insanlar için anda kalmak da zordur.

Çünkü beden bir yerde dururken,
zihin çoktan yapılacak bir sonraki işe gitmiştir.

Oysa anda kalmak, biraz da kendinle kurduğun bir iletişimdir.

Her anın içini bir şeylerle doldurmak zorunda değilsin.
Bazen yapman gereken hiçbir şey olmayabilir.

Sadece durmak…
Yavaşlamak…
Etrafına bakmak…
O an ne hissediyorsan onu fark etmek…

Ama zihni sürekli yapılacaklarla meşgul olan biri için
“hiçbir şey yapmadan sadece olmak” başlı başına zor olabilir.

Bu yüzden yetişkin olduğunda bedenin yorulsa bile zihnin durmana izin vermez.

Çünkü dinlenmek ya da hiç bir şey yapmadan durmak, sana sanki hak edilmesi gereken bir şeymiş gibi gelir.

Oysa dinlenmek, bütün işlerini bitirdiğinde kazandığın bir ödül değildir.

İnsan olduğun için ihtiyaç duyduğun bir şeydir.

Belki de kendine zaman zaman şunu hatırlatman gerekiyor:

Bugün hiçbir şey üretmesem de değerim azalmıyor.
Dinlenmek için bedel ödemem gerekmiyor

09/08/2026

Birini çok sevmek, onunla evlenmek için tek başına yeterli mi?

Bence evleneceğiniz kişide bakmanız gereken en önemli şeylerden biri duygusal olgunluk.

Yani öfkelendiğinde öfkesini size boşaltmayan…

Bir sorun olduğunda susup uzaklaşmak ya da sizi cezalandırmak yerine, çözmek için sizinle konuşabilen…

Sadece kendi tarafından bakmayıp, Sen burada ne hissediyorsun diye merak edebilen…

Hata yaptığında sürekli kendini savunmak yerine, gerektiğinde sorumluluk alıp özür dileyebilen yani gönül almayı bilen,

Ve belki de en önemlisi, anlaşamadığınız zamanlarda bile size olan saygısını kaybetmeyen biri.

Çünkü evlilikte her zaman aynı fikirde olmayacaksınız.
Her zaman mutlu da olmayacaksınız.

Ama iyi bir eş, işler yolundayken sizi seven değil; işler zorlaştığında da sizinle sağlıklı bir ilişki kurabilen kişidir.

08/08/2026

04/08/2026

Babasıyla oynayan küçük kız çocuklarını gözlemlediniz mi hiç?

Babasının peşinden koşan,

Oyun oynarken kahkahalar atan,

Bir şey anlattığında gerçekten dinlenildiğini hisseden küçük kızları..

Bir kız çocuğu için baba,
sadece onu büyüten kişi değildir.

Aynı zamanda belki de

“Ben görülmeye değer biriyim” mesajını ilk aldığı kişidir.

Babası onun oyununa katıldığında…

Merakını önemseyip sorularını dinlediğinde…

Şakalarına karşılık verdiğinde…

Onunla göz göze gelip gerçekten temas kurduğunda…

Küçük bir kızın içinde bir duygu büyümeye başlar:

“Ben değerliyim.”

Bu duygu,
ileride kuracağı bütün ilişkilerin de görünmeyen temellerini atar.

Böyle büyüyen bir kadın,
hayata daha kolay güvenir.

İhtiyaçlarını ifade etmekten daha az korkar.

Sevgi görmek için sürekli kendini kanıtlamak zorunda hissetmez.

Ve kendisini değersiz hissettiren ilişkilerde kalmaya daha az eğilim gösterir.

Ama çocukken babasıyla duygusal olarak temas kuramayan…

Ne anlatsa geçiştirilen…

Oyun oynamak istediğinde hep ertelenen…

Görülmekten çok eleştirilen bir kız çocuğu ise bazen yetişkin olduğunda hala aynı duygunun peşinden koşabilir.

Sevilmek için daha çok çabalayabilir.

Onay arayabilir.

Kendisini seçmeyen insanları seçebilir.

Çünkü çocukken eksik kalan şeyi
tamamlamaya çalışır.

Elbette çocukluk kader değildir.

İnsan hayatının her döneminde yeni ilişkiler kurabilir, iyileşebilir.

Ama bir babanın kızına verdiği en kıymetli şey,
oyuncaklar ya da imkanlar değildir.

Onun gözlerinin içine bakıp hissettirdiği o tek cümledir:

“Seni görüyorum. Sen benim için önemlisin.”

Çünkü bir çocuk,
önemli olduğunu önce evinde öğrenir.

Ve daha sonra kuracağı bir çok ilişkinin temeli de orada atılır.

02/08/2026

Evliliklerde sık duyduğumuz cümleler var:
“Annem her şeyi sorar.”
“Babam biraz serttir.”
“Bizimkiler habersiz gelir.”
“Bizim ailede böyle konuşulur.”

Peki bir davranışa alışmış olmak,
o davranışın eşiniz için de normal olması gerektiği anlamına gelir mi?

Çünkü insan,
kendi ailesinin içinde büyüdüğü için
bazı şeyleri artık görmez.
Çocukluğundan beri yaşadığı davranışı
“normal” kabul eder.
Ama eşiniz,
sizin normalinizin içinde büyümedi.
Ve bazen onun rahatsız olduğu şey,
sizin yıllardır fark etmeden tolere ettiğiniz bir şey olabilir.
Bu yüzden eşiniz ailenizle ilgili bir şey söylediğinde,
hemen onları savunmak yerine
bir kez de dışarıdan bakmayı deneyin.
Çünkü “Benim ailem böyle” demek,
her zaman bir mazeret değildir.

28/07/2026

Bazı insanlar bir konuşmayı defalarca zihninde tekrar eder.

Söylediği bir cümleyi yeniden değerlendirir.

Olmamış bir olayın bile onlarca ihtimalini kurar.

Ve bir süre sonra,
hayatı yaşamaktan çok,
zihninde yaşamaya başlar.

Çünkü bazı zihinler,
rahatlamanın güvenli olmadığını çok erken yaşta öğrenmiştir.

Belki her şeyin bir anda değiştiği bir ortamda büyümüştür,

Belki hiç beklemediği anlarda eleştirilmiştir,

Belki hazırlıksız yakalandığında kendini yalnız hissetmiştir.

İşte o zaman zihin sessiz kalmayı bırakır.

Çünkü düşünmek,
çözüm üretmekten önce
tehlikeyi önceden fark etmektir.

Bu yüzden insanlar sana,

“Boş ver.”

dediklerinde,
aslında senden yıllardır kullandığın güvenlik sistemini kapatmanı isterler.

Oysa bu,
bir düğmeye basmak kadar kolay değildir.

İyileşmek ise,
daha az düşünmeye zorlamakla başlamaz.

Kendine yavaş yavaş şunu öğretebilmekle başlar:

“Her şeyi önceden hesaplamasam da,
karşıma çıkanla baş edebilirim.”

Çünkü gerçek iyileşme
hayatın kusursuz olacağına inanmak değildir.

Ne olursa olsun, baş edebilmenin yollarını öğrenmektir.

25/07/2026

Bazı evliliklerde bir taraf sürekli şunu söyler:
“Ben beceremiyorum.”
“Ben anlamıyorum bu işlerden. Sen daha iyi yaparsın.”

Ve zamanla evin,
çocuğun,
planların,
hatırlanması gereken her şeyin yükü
tek bir kişinin üzerine kalır.

Çünkü siz ne kadar iyi yaparsanız,
karşınızdaki o kadar az sorumluluk almaya başlar.

Psikolojide buna bazen
“stratejik beceriksizlik” denir.
Kişi yapamadığı için değil,
yapmadığında bir başkasının onun yerine yapacağını öğrendiği için geri çekilir.

Ve bir süre sonra siz eş değil,
ilişkinin yöneticisi gibi hissetmeye başlarsınız.

Oysa evlilikte mesele,
her şeyi eşit yapmak değildir.
Ama iki kişinin de
o hayatın sorumluluğunu taşıması gerekir.

Çünkü sürekli güçlü ve becerikli olmak zorunda kalan taraf,
sadece yorulmakla kalmaz
Eşinden de uzaklaşmaya başlar.

22/07/2026

Birçok insan geçmişine döndüğünde
aslında yaptığı hataya değil,
o günkü kendine öfkelenir.

“Bunu nasıl göremedim?”

“Neden izin verdim?”

“Keşke o gün farklı davransaydım.”

Ama burada unuttuğumuz çok önemli bir şey var.

O kararları bugünkü deneyiminle vermedin.

O günkü yaşınla,
o günkü korkularınla,
o gün sahip olduğun cesaretle,
bildiğin kadarıyla verdin.

Belki “hayır” diyemedin,
çünkü çocukluğundan beri insanları üzmenin kötü bir şey olduğuna inanıyordun.

Belki sustun,
çünkü sesini çıkardığında duyulmayacağını öğrenmiştin.

Belki de yalnız kalmaktan korkuyordun.

Yani bugün yanlış gibi görünen birçok seçimin,
o günkü sen için aslında hayatta kalma biçimiydi.

Bugün geçmişine bakıp
utanıyor ya da pişmanlık duyuyor olman,
o gün ne kadar yanlış biri olduğunu değil…

Bugün artık neleri öğrendiğini gösterir.

Çünkü insan bazen zamanla
aynı olaya başka bir yerden bakmaya başlar.

Kendini affetmek ise
geçmişte yaptığın her şeyi doğru bulmak değil, kendini yargılamayı bırakıp
anlamaya başlamaktır.

Çünkü seni bugün olduğun kişiye getiren şey,
sadece doğru kararların değil…Biraz da yanlış sandığın kararlarından öğrendiklerindir.