15/08/2026
“Defalarca anlatıyorum ama hiçbir şey değişmiyor.”
Bu cümlenin altında çoğu zaman çok haklı bir ihtiyaç vardır: Görülmek, anlaşılmak, önemsenmek, sevilmek, desteklenmek…
Eşimiz küfür ediyor olabilir. Çocuklara yeterince zaman ayırmıyor, sorumlulukları paylaşmıyor veya ihtiyacımız olan ilgi ve şefkati göstermiyor olabilir.
Bunlardan rahatsız olmamız ve değişmesini istememiz son derece geçerlidir.
Fakat talebimizin haklı olması; bağırmayı, sürekli suçlamayı, utandırmayı, küserek cezalandırmayı, çocukları taraf hâline getirmeyi veya eşimizin ailesini baskı kurmak amacıyla devreye sokmayı sağlıklı hâle getirmez.
Karşımızdaki insan bizi duyabilir, anlayabilir ve yine de değişmeyi seçmeyebilir. Çünkü duymak, anlamak ve davranış değiştirmek aynı şey değildir.
İşte bu noktada sorumluluk yeniden bize döner.
Sınır koymak:
“Sen bunu yapmayacaksın” demek değildir.
“Sen bunu yaptığında ben ne yapacağım?” sorusuna cevap vermektir.
“Bana küfredildiğinde konuşmayı durduracağım.”
“Bu sorumluluğu artık tek başıma taşımayacağım.”
“Bu durum değişmezse ilişkimizin geleceğiyle ilgili bir karar vereceğim.”
Bir başkasını zorla değiştiremeyiz. İhtiyacımızı söyleyebilir, talepte bulunabilir ve çözüm önerebiliriz. Fakat günün sonunda karşımızdaki insanı vaatleriyle veya potansiyeliyle değil, tekrar eden gerçek davranışlarıyla değerlendirmemiz gerekir.
Belki de kendimize sormamız gereken en zor soru şudur:
“Yanımdaki kişinin temel davranışları hiç değişmese, yine de onunla bu ilişkiyi seçer miydim?”
Çünkü ilişkisel olgunluk, eşimizi istediğimiz kişiye dönüştürmek değil; onu olduğu hâliyle görüp kendi kararımızın sorumluluğunu alabilmektir.
Sizce duyulmadığımızı mı hissediyoruz, yoksa duyulduğumuz hâlde istediğimiz değişimin gerçekleşmemesine mi dayanamıyoruz?
Yazının tamamı: https://yasamca.org/beni-duymuyorsun-derdimi-anlatiyorum-ama-hicbir-sey-degismiyor/
