08/17/2026
Bedenini kabul etmek, kendinden vazgeçmek değildir.
Özellikle yeme bozukluğu iyileşme sürecinde, beden kabulü bazen “Artık kendime bakmayacağım”, “Kendimi salacağım”, “Bedenim umrumda olmayacak” gibi algılanabiliyor.
Oysa beden kabulü, bedenine iyi bakmayı bırakmak değil; onu sürekli değiştirmeye çalışmayı bırakmaktır.
Belki de yıllardır bedenine bakım vermekle, bedenini kontrol etmek birbirine karıştı. Daha az yemek, daha çok hareket etmek, tartılmak, aynada kontrol etmek, küçülmeye çalışmak… Bunların hepsi “kendime iyi bakıyorum” adı altında hayatının bir parçası olmuş olabilir.
Ama bedenine iyi bakmak başka bir şey.
Acıktığında onu doyurmak.
Yorulduğunda dinlendirmek.
Hareketi ceza olarak kullanmamak.
Kıyafetlerini bedenine uydurmak, bedenini kıyafetlerine değil.
Ve bedenin değişse bile ona gösterdiğin özeni geri çekmemek.
İyileşme sürecinde amaç bedenini sevmek zorunda olmak da değil. Bazen ilk adım çok daha sade:
“Bu bedeni değiştirmek zorunda değilim. Ama bu bedene iyi bakmak benim sorumluluğum.”
Çünkü beden kabulü vazgeçmek değil.
Belki de uzun zamandır ilk kez bedeninle savaşmaktan vazgeçmek
