17/06/2026
Shpesh ngatërrojmë frikën e të qenit vetëm me dashurinë për dikë tjetër. Ky vizatim e thotë qartë: obsesioni nuk të shtyn të duash tjetrin, të shtyn ta zotërosh atë.
Nga pikëpamja e mendjes dhe e shpirtit, kur ne shtrëngojmë grushtin (si në anën e majtë), nuk jemi duke mbrojtur diçka – jemi duke e mbytur atë. Obsesioni vjen nga një vend i errët brenda nesh: nga pasiguria, nga dëshira për kontroll dhe nga ideja egoiste se "ti më përket mua". Por e vërteta e hidhur është se duke e shtrënguar fort atë "flutur", ti e shkatërron pikërisht atë gjë që të bëri ta pëlqeje në fillim. Ti nuk po dashuron personin, po dashuron kontrollin që ke mbi të.
Dashuria e vërtetë është ajo dora e hapur në anën e djathtë. Të kesh fuqinë për ta mbajtur dikë, por të zgjedhësh t'i japësh liri. Me bindjen e plotë që "Unë të dua aq shumë, sa dua që ti të jesh i lirë, edhe nëse kjo do të thotë që mund të fluturosh larg meje."
Pra dallimi është i thjeshtë:
Obsesioni kërkon të marrë dhe të burgosë për të qetësuar ankthin e vet.
Dashuria pranon të japë dhe të rrezikojë, sepse gjen paqe në lumturinë e tjetrit.
Në fund të ditës, pyetja që na bën ky imazh është e thellë: Ti kur dashuron, e mban tjetrin si dhuratë në pëllëmbë të dorës, apo e shtrëngon në grusht si pronë?
