Amenti & Uitvaartzorg op Maat

21/01/2026

Na een week van sneeuw, kou en ijs leek het vorige week ineens lente. Met broodjes en pakjes drinken stapten kinderen en kleinkinderen in de bus van Peter van Nek. Hun moeder en oma mocht mee. Het leek op een schoolreisje, maar dan net anders.

Bij de aula van Begraafplaats en Crematorium Noorderveld wachtte ik hen op. Toen de busdeur openging, zag ik alleen maar stralende gezichten. De familie had genoten van hun laatste reisje met oma.

Na een mooie dienst in de aula brachten we mevrouw naar haar laatste rustplaats op de begraafplaats. Natuurlijk sloten we af met een borrel. Dat paste bij haar. Net als de knallende fles sparkling rosé, die bij het graf plopte toen hij werd geopend.

’s Avonds appte ik nog even met de dochters: “Wat je verdient, krijg je, zeggen ze wel eens… en mam verdiende geen regen.”

Zoveel liefde en aandacht voor dit leven. Het ontroerde me en maakte me opnieuw ontzettend dankbaar dat ik dit werk mag doen.

📸 Rob Klaassen Fotografie

03/12/2025

Dit is het verhaal van Truus en Arie, het is een liefdesverhaal. Niet zo'n verhaal wat in het AD komt bij de levensverhalen van opzienbarende mensen, wél een verhaal dat gaat over het leven zelf. Truus en Arie, ruim 60 jaar geleden trouwden ze en dat was niet zo vanzelfsprekend. Truus, afkomstig uit een gegoede boerenfamilie zou trouwen met een boerenzoon van goede afkomst. Althans... dat wilden haar ouders. Truus zelf was verliefd op Arie, een daggeldwerker zonder eigen boerderij maar met, en dat daar ging het natuurlijk om, een hart van goud. Ze werden verliefd en tegen alle regels in bleven ze bij elkaar tot de zomer van 2022. Toen overleed Truus. De uitvaart was klein, veel mensen waren ze al kwijt geraakt door ouderdom maar ook door dat rare gedachtengoed van lang geleden. Het maakte Arie niet uit, zijn Truus was gekomen als prinses en zou gaan als koningin. Badend in de rode rozen ging Truus en Arie bleef alleen achter. Als hij zichzelf thuis buitensloot, klom hij op de container om zo naar de buren te kunnen. Zijn driewielfiets, die kwam omdat hij zijn geliefde auto weg moest doen, liet hij nog zó maken dat hij er genoeg fruit en groenten in kon vervoeren en tot het allerlaatst hield hij de regie. Arie overleed in het huisje waar hij zo gelukkig was geweest met Truus, hij werd 91 jaar. Zijn lief verdiende een koninklijk afscheid, voor hem hoefde dat allemaal niet. Hij kreeg het afscheid wat bij hem paste: planten op de kist, gevulde koeken bij de koffie en stille tranen van zijn kinderen en kleinkinderen. Zijn kleindochter vertelde me later dat ze opa en oma zag dansen op de muziek van James Last, daar in die kleine ruimte waar we afscheid namen. Dat maakte dit liefdesverhaal rond en wat ben ik dankbaar dat wij hier samen een rol in hebben mogen spelen. Over dit leven worden geen films gemaakt of boeken geschreven maar mooi was het!

Dank Crematorium Zeister Bosrust, IFY en Dragers & Verzorging Utrecht e.o. voor jullie bijdrage aan dit verhaal.

14/11/2025

Zijn jullie echt altijd bereikbaar? Wanneer je ook belt, je krijgt altijd één van ons aan de telefoon. Overdag, 's avonds en óók 's nachts omdat wij het belangrijk vinden om vanaf het eerste moment samen met jou deze week van afscheid in te gaan. Hoe dat 's nachts kan gaan lees in je de nieuwe blog ⬇️

Terwijl de wereld slaapt, gaat de telefoon… Soms lijkt het alsof de telefoon al in mijn droom begint over te gaan. Een zacht trillen, ergens ver weg, dat zich langzaam een weg baant naar het hier en nu. Mijn hand vindt de telefoon nog voor mijn ogen open zijn. Het blauwe licht vult de kamer, […]

07/10/2025

Het was 27 maart 2020. Om 10 uur was de uitvaart van Herman. De eerste week van de lockdown ivm corona, dus nam de familie op afstand afscheid met maar 30 mensen in de aula. Vlak voor de uitvaart van Herman hoorde ik dat onze collega Willem de avond ervoor in een ziekenhuis in Tilburg volkomen onverwacht was overleden. De wereld stond op z'n kop....
Maar de uitvaart van Herman was een feit en ging uiteraard door. Hoewel ik altijd probeer om privé niet te laten beïnvloeden door zakelijk en andersom kon ik niet anders dan mijn familie vertellen wat er gebeurd was. Ik wist echt niet hoe ik me zou houden tijdens de uitvaart. Het verdriet en de schok waren zo vers. Met elkaar maakten we het afscheid van Herman van ons allemaal en dachten natuurlijk ook aan Willem.

Op 29 september 2025, de dag dat onze Willlem jarig was en 71 jaar geworden zou zijn, belde de zoon van Herman. Zijn moeder was overleden, die ochtend. En weer kruisten onze paden elkaar en weer was Willem betrokken. Toeval bestaat niet.

Vandaag in de toespraak van één van de zoons werd ook Willem herdacht, het deed me zo goed en weer namen we samen afscheid, de familie en ik. Wat een bijzondere band hebben deze mensen en ik gekregen. Voorlopig zullen we elkaar even niet tegen komen maar vergeten? Nooit!

-Mariëtte-

16/09/2025

Wat een liefdevolle, spontane en daardoor zo gemeende bloemenpracht op de blauwe kist van Hans. Vanmiddag máákten we met elkaar het afscheid van hem. Het was chaos, liefde en verdriet door elkaar heen.
Op 20 maart jl. (de verjaardag van mijn vader) ontmoette ik Hans voor het eerst. Hij had enorme brownies gekocht (lekkerrrrr) en we praatten. Over zijn wens tot euthanasie, muziek en ons beider levens. Dit herhaalde zich nog een keer en in dat gesprek legde we zijn wensen vast. En ja, die blauwe kist stond erin.
Euthanasie lukte maar niet, dus nam hij, weloverwogen, zorgvuldig en uitermate goed voorbereid het heft in eigen hand en overleed op 8 september (de verjaardag van mijn moeder)
Vandaag namen we met alle vrienden afscheid van een bijzonder mens. Dat deden we met elkaar én dat deden we met een glimlach. Hans heeft geen pijn meer en hij heeft zoveel toegevoegd aan het leven van velen dat we uit de aula spatten van liefde en saamhorigheid. Dank je wel Hans, dat ik een klein stukje met je mee mocht lopen. Het ga je zo vreselijk goed!

-Mariëtte-