04/09/2026
Langenhoven het iets van die finaliteit van die dood so raak gevat in hierdie gedig.
DIE TAAL VAN ’N KIS
Daar is ’n geluid
wat ’n mens nooit vergeet nie.
Die gekraak van die masjien,
die stadige gekreun
van metaal wat onder gewig werk.
Maar daardie dag
praat die masjien nie van metaal nie.
Dit praat van finaal.
Elke kraak
sê:
“Hierdie is die einde.”
Elke kreun
sê:
“Jy kan haar nie terugbring nie.”
En terwyl die kis
millimeter vir millimeter sak,
staan jy daar
en wens jy kon die tyd
net vir ’n oomblik terugdraai.
Want ’n mens dink altyd
jy is gereed vir die laaste groet.
Totdat jy daar staan
en besef,
hierdie keer
is daar geen môre
waarin jy weer kan hallo sê nie.
Die toue beweeg.
Die kis sak.
En jou hart skree
terwyl jou mond stilbly.
Nog ’n bietjie laer…
Nog ’n bietjie verder
van jou af.
En daardie ou masjien
gaan aan met sy werk
asof dit net nog ’n dag is.
Maar vir jou
is dit die dag
waarop ’n hele wêreld
stadig onder die grond verdwyn.
Die gekraak praat van afskeid.
Die gekreun praat van verlies.
Die stadig sak
praat van nooit weer.
En wanneer die kis
uiteindelik onder jou oë verdwyn,
bly jy vir ’n oomblik staan,
met blomme in jou hand,
trane op jou wange
en ’n duisend woorde
wat jy wens jy kon nog sê.
Maar die masjien het klaar gepraat.
Finaal.
Die einde.
Die laaste groet.
