24/09/2025
Dün çocuklara dolma yaptım. O sırada bir anda hoop 15 yıl öncesi oluverdi zaman. Yeni evlenmişim, evi yuva yapmışım, akşam yemeği hazırlıyorum. Rafa uzandım, tarif defterimi aldım. Defterdeki çoğu tarif “Annemin… ” diye başlıyor. “Annemin kurabiyesi”, “Annemin böreği”… Neyse, “Annemin Biber Dolması” başlıklı sayfayı açtım.
Tarifte yazan ‘göz kararı’ ölçüsünün günlük hayattaki karşılığının ne olduğunu sormak için annemi aradım: “Anne, göz kararı pirinç demişsin, ne kadar yani?” dedim. Göz kararı! Göz kararının ne olduğunu bilmediğim yıllar. Gözümün kararının hiç olmadığı yıllar o yıllar. Ah kararsız gözlerim…
Öyle böyle derken, sonunda girdi dolmalar tencereye. Becerdim. Annem anlattı ben yaptım. Biraz zaman geçti, yine aradım anacığımı; “Anne dedim piştiğini nasıl anlayacağım?” Annem dedi ki: “O belli eder kendini.” Kapadık telefonu. Mutluyum, ilk kez dolma yaptım, anne değilim o zamanlar, ama en efsane anne yemeğini yaptım; biber dolması.
Bekliyorum tencerenin başında; o piştiğini belli etsin, ben de o ilk sinyali alayım diye. Hala mutluyum. Kontrol etmek için tencerenin kapağını açtım. Tanıdık bir koku geldi. Ah o koku… Nasıl mutsuzum! O kokuyu duyduğum andaki hissimi kelimelerle anlatamam; derin bir hüzün. Nasıl desem; dolma var, ev annem kokuyor, ama annem yanımda yok. Nasıl bir özlem! Nasıl yalnızım o an, nasıl yetişkin, nasıl da büyümüş.
Koku evi sardı. Çocukluğumdan kalkıp acemi yetişkinliğimin mutfağına sinen o koku; dolma kokusu, çocukluk kokusu, acı tatlı anıların kokusu, ama en çok da anne evi kokusu…
O günden sonra bugüne dek bir daha hiç dolma yapmamıştım evde. Anneme demiştim ki ağlayarak: “Ben bunu yapınca ev sen kokuyor, dayanamıyorum, bundan sonra sen yap hep dolmayı, biz yiyelim.” Sonra hep annem yaptı, biz yedik, yıllarca. Ta ki 8 ay öncesine kadar.
İnsan ne zaman büyüyor biliyor musunuz? Dolma kokusu evi sardığında burnunun direği ve yüreğinin bamteli aynı anda sızladığında! İşte insan tam olarak o gün büyüyor…
Geçmişte dolma içerikli böyle bir yazı daha yazmıştım. Şimdi tekrar paylaşmak istedim anmak için. Buradan özlemle, dolma kokusuyla ve rahmetle anıyorum anneciğimi. Ve çok özlüyorum… ❤️