Maria Dokanari Psychotherapy / Child, Adolescent & Adult Therapy

Maria Dokanari Psychotherapy / Child, Adolescent & Adult Therapy Psychotherapist & Clinical Supervisor, UKCP reg./ Neuroaffirming/ LGBTQI+ affirming/ On Line/ Τηλ. 6979009255 / Tel: 07956699601 Welcome. I am Maria.

I am a qualified Psychotherapist and Clinical Supervisor and I provide therapeutic support to children, adolescents and adults. My approach is Integrative. This means that I am trained in several psychotherapeutic approaches, which enables me to create a therapy based on each individual's needs. I am also trained in the Therapeutic use of the Arts. My private practice is in Muswell Hill, N10. To b

ook an initial consultation, you can contact me at [email protected] or on 07956699601. I can offer sessions in English or Greek language. Psychotherapy:
I work on a one-to-one basis to help children or adults who experience emotional difficulties or go through a life crisis, as well as with both, parent and child in joint sessions, to help strengthen their relationship. I also offer support and consultancy to parents. My work takes place in the context of an empathic therapeutic relationship. In a safe, caring and confidential space, I help children and adults work through psychological pain and trauma and improve their relationship with themselves and others, as well as cope with every day stressors and live more fulfilling lives. Part of the work can be using image, metaphor, play and the Arts (clay, paint, music, puppetry, poetry, drama, sandplay, dance and movement), that can encourage self-awareness, enable creativity and offer individuals a language to talk about their feelings in a safe and non-threatening way. With children in particular, the Arts can be a powerful way of sensory or non-verbal communication, which, through a trusting relationship, can be an emotionally regulating and therapeutic experience. I have experience in working with children, adolescents, adults and families with a range of difficulties around: trauma, bereavement, anxiety, social anxiety, negative body image, low self-esteem, depression, self-harming, aggression, withdrawal, ADHD, Autism, bullying, abuse, s*xual abuse, neglect, domestic violence, divorce, illness, substance and alcohol abuse, fostering, difficulties in social skills and peer relationships, attachment and relational difficulties, gender and s*xuality related difficulties. Past experience:
Past experience includes working at CAMHS, NHS (National Health Service – Schools and Triage), where I supported therapeutically high-risk clients who struggled with complex issues, and within education (nurseries, primary and secondary schools), where I provided therapy to students and supervision to school staff. I have trained in child & adolescent psychotherapy, parent-child work, psychology, art psychotherapy, counselling, relational psychotherapy. I have also undergone official training and have qualified as an accredited clinical supervisor. I work sensitively and support clients around difference, diversity and equality (e.g. LGBTQI, s*x, gender, s*xuality, race, culture, physical ability, neurodiversity). Supervision:
I offer supervision, support and guidance to adult and child Counsellor and Psychotherapists, coaches, practitioners of helping professions and practitioners who work in health and education. I also offer reflective practice and consultancy to all professionals (non-clinical) who want to benefit from a supportive space in which they can reflect on their work and gain insight into their personal and professional development. I offer one to one or group supervision. I have regular clinical supervision and I abide by the code of Ethics of the United Kingdom Council for Psychotherapy (UKCP) and the Institute for Arts in Therapy and Education (IATE). Initial consultation
To book an initial consultation, please contact me on the provided contact details. In the first meeting, we will explore your concerns (or your concerns regarding your child), I will answer any questions you may have and we will decide together if therapy is suitable for you (or your child). The initial consultation (and subsequent parent meetings) are charged at the standard session rate. The duration of therapy depends on the individual circumstances and we regularly review the work together. Sessions last 50 minutes and take place on a weekly basis, on the same day and at the same time. All sessions are confidential.

26/08/2026
«Κι εμείς που φάγαμε ξύλο, τι πάθαμε;» ** (Με αφορμή περιστατικό με μητέρα που χτύπησε το 6χρονο παιδί της στην παραλία ...
12/08/2026

«Κι εμείς που φάγαμε ξύλο, τι πάθαμε;» *

* (Με αφορμή περιστατικό με μητέρα που χτύπησε το 6χρονο παιδί της στην παραλία και λουόμενη που παρενέβη καλώντας την αστυνομία - και τα πολλαπλά ατυχή σχόλια ότι «το ξύλο δε βλάπτει»).

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι υπάρχουν πλέον συντριπτικά επιστημονικά στοιχεία πως η σωματική τιμωρία, ανεξάρτητα από την ένταση ή τη συχνότητά της, συνδέεται με βλάβες στην ψυχική υγεία, τη γνωστική και κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη, τη συμπεριφορά, τις σχέσεις και τη σωματική υγεία, και δεν έχει κανένα όφελος για τα παιδιά.

Οι επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι η σωματική τιμωρία των παιδιών συνδέεται με:
1. Φόβο και αίσθημα απειλής
2. Φόβο και αποφυγή του γονέα
3. Άγχος και αγχώδεις διαταραχές
4. Κατάθλιψη
5. Χαμηλή αυτοεκτίμηση
6. Αισθήματα απελπισίας
7. Συναισθηματική αστάθεια
8. Δυσκολίες στη ρύθμιση των συναισθημάτων
9. Μειωμένη ενσυναίσθηση
10. Δυσκολίες στην κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη
11. Δυσκολίες στις σχέσεις με συνομηλίκους
12. Αυξημένη πιθανότητα εμπλοκής σε εκφοβισμό ή να γίνει το παιδί θύμα βίας από συνομηλίκους
13. Αυτοτραυματισμό και αυξημένο κίνδυνο απόπειρας αυτοκτονίας
14. Σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας στην παιδική και εφηβική ηλικία
15. Προβλήματα συμπεριφοράς
16. Αυξημένη επιθετικότητα
17. Αυξημένη αποδοχή και χρήση της βίας
18. Δυσκολίες στη γνωστική ανάπτυξη
19. Ενεργοποίηση του συστήματος στρες και αυξημένη ορμονική αντίδραση στο στρες
20. Δυσμενείς επιπτώσεις στη λειτουργία και την ανάπτυξη του εγκεφάλου
21. Δυσμενείς επιπτώσεις στην ανάπτυξη και λειτουργία του νευρικού συστήματος
22. Χαμηλότερη σχολική επίδοση και αυξημένο κίνδυνο εγκατάλειψης του σχολείου
23. Δυσκολίες στην επίλυση συγκρούσεων
24. Προβλήματα στις οικογενειακές σχέσεις
25. Δυσκολίες στις κοινωνικές σχέσεις
26. Αυξημένο κίνδυνο χρήσης αλκοόλ και ουσιών ως ενήλικας
27. Μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στη σωματική υγεία ως ενήλικας
28. Αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων, παχυσαρκίας και άλλων χρόνιων προβλημάτων υγείας ως ενήλικας
29. Μεγαλύτερη πιθανότητα άσκησης βίας ως ενήλικας
30. Μειωμένη ηθική εσωτερίκευση και αυξημένη αντικοινωνική συμπεριφορά
31. Μεγαλύτερη πιθανότητα βίαιης, αντικοινωνικής ή εγκληματικής συμπεριφοράς ως ενήλικας
32. Διαιώνιση του κύκλου της βίας από γενιά σε γενιά
33. Αυξημένη πιθανότητα άσκησης, αποδοχής ή ανοχής βίας στις ενήλικες συντροφικές σχέσεις

Άρα αν φάγαμε ξύλο ως παιδιά, πάθαμε πολλά. Απλά δεν το ξέραμε. Η επιστήμη μας έχει αποδείξει ότι η σωματική τιμωρία συνδέεται με πολλές δυσμενείς συνέπειες, κάποιες από τις οποίες συνέβησαν τότε και κάποιες μας επηρεάζουν και εμάς και τους γύρω μας και σήμερα. Και η επιστημονική βιβλιογραφία δεν αναφέρεται μόνο σε συστηματικό ή έντονο ξύλο, αλλά και σε πράξεις όπως ένα χαστούκι ή ένα χτύπημα (spanking). Τουλάχιστον εμείς μπορούμε να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο και να γίνουμε καλύτεροι για τα παιδιά μας.

Δεν είναι μόνο οι καταστροφικές ψυχολογικές συνέπειες, η σωματική τιμωρία είναι και παράνομη εκτός από απάνθρωπη. Και όταν βλέπουμε ένα παιδί να κακοποιείται, έχουμε ευθύνη να παρέμβουμε για να το προστατεύσουμε, καλώντας τις αρχές, και όχι να μένουμε απλοί bystanders.
Επίσης η τιμωρία δεν «σκληραγωγεί» τα παιδιά, όπως πολλοί νομίζουν εσφαλμένα. Τα παιδιά γίνονται ανθεκτικά όταν βιώνουν ασφάλεια, κατανόηση και συναισθηματική συρρύθμιση. Δηλαδή ρύθμιση των συναισθημάτων και συμπεριφορών τους μέσα από τη σταθερή, ήρεμη και συναισθηματικά ρυθμισμένη παρουσία ενός ενήλικα. Τα παιδιά αξίζουν να μεγαλώνουν χωρίς να φοβούνται τους ανθρώπους που έχουν ευθύνη να προστατεύουν την ασφάλεια τους και την ψυχική τους υγεια.

Βέβαια και οι ενήλικες που κάνουν χρήση βιας εχουν συνήθως τα δικά τους τραύματα και χρειάζονται κι εκείνοι βοήθεια. Ας κανονικοποιήσουμε το να ζητάμε βοήθεια. Και ας διεκδικήσουμε κι ένα σύστημα που την κάνει πραγματικά προσβάσιμη και στους γονείς και στα παιδιά, με πρόσβαση σε ψυχοθεραπεία, υποστηρικτικές δομές και σε αποτελεσματική νομική προστασία παιδιού. Και τα παιδιά ναι, να τα προστατεύουμε όλοι/ες/α πάντα γιατί είναι ευάλωτα και μας χρειάζονται.

Πηγές:
1. World Health Organization (WHO), Corporal punishment of children and health, 11 May 2026.
2. World Health Organization (WHO), Corporal punishment of children: the public health impact, Technical document, 11 August 2025.
3. World Health Organization (WHO), Child maltreatment, 8 May 2026.
4. World Health Organization (WHO), Ending corporal punishment of children: a public health imperative, 2021.

Περισσότερες πηγές:

Υπάρχουν μετα-αναλύσεις με δεδομένα από εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά, καθώς και μελέτες για τις νευροβιολογικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της σωματικής τιμωρίας των παιδιών, τόσο κατά την παιδική ηλικία όσο και αργότερα, στην ενήλικη ζωή.

Επιπλέον επιστημονικές έρευνες:
1. Gershoff, E. T. & Grogan-Kaylor, A. (2016). Spanking and Child Outcomes: Old Controversies and New Meta-Analyses. Journal of Family Psychology, 30(4), 453–469. Μετα-ανάλυση 111 effect sizes και 160.927 παιδιών, τα ευρήματα έδειξαν ότι το ξύλο συνδεόταν με αυξημένο κίνδυνο δυσμενών εκβάσεων στα παιδιά.
2. Gershoff, E. T. (2002). Corporal Punishment by Parents and Associated Child Behaviors and Experiences: A Meta-Analytic and Theoretical Review. Psychological Bulletin, 128(4), 539–579. Μετα-ανάλυση που συνέδεσε τη σωματική τιμωρία με αυξημένη επιθετικότητα, χαμηλότερη ηθική εσωτερίκευση και χειρότερη ψυχική υγεία, μεταξύ άλλων.
3. Cuartas, J. (2021). Corporal Punishment and Early Childhood Development in 49 Low- and Middle-Income Countries. Child Abuse & Neglect, 120, 105205. Μελέτη 131.164 παιδιών σε 49 χώρες: τα παιδιά που υφίσταντο σωματική τιμωρία είχαν περίπου 24% μικρότερη πιθανότητα να βρίσκονται σε αναπτυξιακά αναμενόμενο επίπεδο, χωρίς να βρεθεί θετική αναπτυξιακή επίδραση σε καμία χώρα.
4. Cuartas, J. et al. (2021). Corporal Punishment and Elevated Neural Response to Threat in Children. Child Development, 92(3), 821–832. Τα παιδιά που είχαν υποστεί σωματική τιμωρία εμφάνισαν αυξημένη νευρωνική απόκριση σε ερεθίσματα που σηματοδοτούν απειλή.
5. Whittle, S. et al. (2022). Harsh and Inconsistent Parental Discipline Is Associated With Altered Cortical Development in Children. Biological Psychiatry: Cognitive Neuroscience and Neuroimaging, 7(10), 989–997. Διαχρονική μελέτη με 246 παιδιά και 436 MRI scans, η οποία βρήκε συσχετίσεις μεταξύ σκληρής/ασυνεπούς πειθαρχίας και αλλαγών στην ανάπτυξη του εγκεφαλικού φλοιού.
6. Font, S. A. & Cage, J. (2018). Dimensions of Physical Punishment and Their Associations With Children’s Cognitive Performance and School Adjustment. Child Abuse & Neglect, 75, 29–40. Μελέτη 658 παιδιών που εξέτασε τη σχέση της σωματικής τιμωρίας με τη γνωστική επίδοση, τη σχολική προσαρμογή και τις σχέσεις με συνομηλίκους.
7. Physical punishment and lifelong outcomes in low- and middle-income countries: a systematic review and multilevel meta-analysis (2025). Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση 189 μελετών, με 1.490 effect sizes και δεδομένα από 92 χώρες, βρήκε συσχετίσεις της σωματικής τιμωρίας με προβλήματα ψυχικής υγείας, χειρότερες σχέσεις γονέα–παιδιού, χρήση ουσιών, δυσκολίες κοινωνικοσυναισθηματικής ανάπτυξης, αρνητικές ακαδημαϊκές εκβάσεις και περισσότερα προβλήματα εξωτερικευμένης συμπεριφοράς.
8. Afifi, T. O. et al. (2017). Spanking and Adult Mental Health Impairment: The Case for the Designation of Spanking as an Adverse Childhood Experience. Child Abuse & Neglect, 71, 24–31. Μελέτη σε 8.316 ενήλικες, από τη μελέτη CDC-Kaiser ACE. Η έκθεση σε σωματική τιμωρία κατά την παιδική ηλικία συνδεόταν, ακόμη και πέρα από τη σωματική και συναισθηματική κακοποίηση, με αυξημένες πιθανότητες απόπειρας αυτοκτονίας, μέτριας έως βαριάς κατανάλωσης αλκοόλ και χρήσης παράνομων ουσιών στην ενήλικη ζωή.
9. Norman, R. E. et al. (2012). The long-term health consequences of child physical abuse, emotional abuse, and neglect: a systematic review and meta-analysis. PLOS Medicine. Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που δείχνει ότι η σωματική κακοποίηση στην παιδική ηλικία συνδέεται με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο κατάθλιψης και αγχωδών διαταραχών στην ενήλικη ζωή, μεταξύ άλλων μακροπρόθεσμων επιπτώσεων.
10. Widom, C. S. et al. (2012). Developmental Impacts of Child Abuse and Neglect Related to Adult Mental Health, Substance Use, and Physical Health. Journal of Family Violence. Διαχρονική μελέτη παρακολούθησης άνω των 30 ετών. Οι ενήλικες με ιστορικό κακοποίησης/παραμέλησης στην παιδική ηλικία παρουσίαζαν περισσότερα συμπτώματα κατάθλιψης και άγχους, περισσότερα προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας και μεγαλύτερη πιθανότητα προβλημάτων με το αλκοόλ και χρήση ουσιών.
11. Duncan, R. D. et al. (1996). Childhood physical assault as a risk factor for PTSD, depression, and substance abuse: findings from a national survey. American Journal of Orthopsychiatry, 66(3), 437–448. Σε εθνικό δείγμα ενηλίκων, η σωματική επίθεση κατά την παιδική ηλικία συσχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο για PTSD (Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες), κατάθλιψη και προβλήματα χρήσης ουσιών στην ενήλικη ζωή, ακόμη και όταν λήφθηκαν υπόψη άλλες δυσμενείς εμπειρίες της παιδικής ηλικίας.
12. Famularo, R. et al. (1993). Child maltreatment and the development of posttraumatic stress disorder. American Journal of Diseases of Children, 147(7), 755–760. Η μελέτη βρήκε ότι τα παιδιά που είχαν υποστεί κακομεταχείριση παρουσίαζαν σημαντικά περισσότερα συμπτώματα PTSD (Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες) ενώ η σοβαρότητα της κακομεταχείρισης συνδεόταν με μεγαλύτερη ψυχοπαθολογία.
13. The effects of recurrent physical abuse on the co-development of behavior problems and posttraumatic stress symptoms among child welfare-involved youth (2018). Διαχρονική μελέτη 491 εφήβων, η οποία βρήκε ότι η επαναλαμβανόμενη σωματική κακοποίηση συνδεόταν με αυξανόμενα συμπτώματα PTSD και προβλήματα συμπεριφοράς με την πάροδο του χρόνου, ενώ οι δύο κατηγορίες συμπτωμάτων εξελίσσονταν παράλληλα.
14. Afifi, T. O. et al. (2017). Spanking and Adult Mental Health Impairment: The Case for the Designation of Spanking as an Adverse Childhood Experience. Child Abuse & Neglect, 71, 24–31. Σε 8.316 ενήλικες, το ξύλο (spanking) κατά την παιδική ηλικία συσχετίστηκε με αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης διαφόρων προβλημάτων ψυχικής υγείας στην ενήλικη ζωή, ανεξάρτητα από άλλες μορφές σκληρής μεταχείρισης. Οι συγγραφείς πρότειναν την επίσημη ταξινόμηση του spanking ως Δυσμενή Εμπειρία της Παιδικής Ηλικίας (Adverse Childhood Experience – ACE), με βάση τη διαπιστωμένη συσχέτισή του με δυσμενείς εκβάσεις ψυχικής υγείας στην ενήλικη ζωή.
15. Afifi, T. O. et al. (2017). The relationships between harsh physical punishment and child maltreatment in childhood and intimate partner violence in adulthood. Μελέτη 34.402 ενηλίκων έδειξε ότι η σκληρή σωματική τιμωρία στην παιδική ηλικία συνδεόταν με αυξημένη πιθανότητα άσκησης, θυματοποίησης και αμοιβαίας βίας στις ενήλικες συντροφικές σχέσεις.
16. Temple, J. R. et al. (2018). Childhood Corporal Punishment and Future Perpetration of Physical Dating Violence. Μελέτη 758 νεαρών ενηλίκων έδειξε ότι η σωματική τιμωρία στην παιδική ηλικία συνδεόταν με αυξημένη πιθανότητα άσκησης σωματικής βίας στις ερωτικές σχέσεις στη νεαρή ενήλικη ζωή.

Μαρία Δοκανάρη, MA, BSc, Dip, UKCP reg.
Ψυχοθεραπεύτρια παιδιών, έφηβων, ενήλικων
& Κλινική Εποπτρια

06/08/2026

Πώς να γίνεις ομοφοβικός και να μην σε καταλάβουν 😁
Μαζέψαμε όλες τις τεχνικές που θα σε βάλουν γρήγορα στο κλίμα 📜

😁 Κάνε σχόλια που ανήκουν στη γνωστή κατηγορία του «Δεν είμαι ομοφοβικός/ρατσιστής, αλλά...» (το λεγόμενο prefacing ή disclaimer technique στην κοινωνιολογία).

😁 Θα λες φράσεις που εξωτερικά προσποιούνται αποδοχή ή ουδετερότητα, αλλά στην πραγματικότητα μεταφέρουν στερεότυπα, ομοφοβία και διάθεση περιθωριοποίησης.

Εδώ είναι συγκεντρωμένα τα πιο συνηθισμένα:
👑
Τα «Διαχωριστικά» (Δεκτοί, αρκεί να μην φαίνονται)
«Δεν έχω πρόβλημα με το τι κάνει ο καθένας στο σπίτι του/στο κρεβάτι του, αρκεί να μην το προβάλλει έξω.»
«Ας κάνουν ό,τι θέλουν, αρκεί να μην προκαλούν.»
«Εγώ έχω και φίλους γκέι, αλλά αυτοί είναι σοβαροί, δεν κάνουν σαν κι αυτούς στην τηλεόραση/στο Pride.»
«Δεν με νοιάζει τι είναι ο άλλος, αρκεί να μην μου το επιβάλλει.»

Τα «Συγκαταβατικά» (Δήθεν συμπόνια ή ανοχή)

«Κρίμα πάντως, τόσο όμορφο/ικανό παιδί.»

«Εγώ τους λυπάμαι, δύσκολη ζωή διάλεξαν.» (Υπονοώντας ότι είναι επιλογή).

«Ας κάνουν ό,τι θέλουν, αρκεί να μην ενοχλούν τους άλλους.»

«Δεν έχω θέμα, αρκεί να μην προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό είναι το "φυσιολογικό".»

Τα «Δικαιολογίες για τα Παιδιά» (Με προσωπείο προστασίας)

«Δεν έχω πρόβλημα μαζί τους, αλλά πώς θα το εξηγήσω αυτό στο παιδί μου;»

«Ας ζήσουν όπως θέλουν, αλλά όχι και να υιοθετούν παιδιά, τα παιδιά χρειάζονται μάνα και πατέρα.»

«Καλοί είναι, αλλά μην περνάμε και το πρότυπο αυτό στα σχολεία.»

Τα «Αμυντικά / Φιλικά» (Επίκληση γνωριμιών)

«Μα έχω κι εγώ γκέι φίλους/συναδέλφους, ρώτα κι εκείνους, τα ίδια λένε!»

«Εγώ είμαι πολύ ανοιχτόμυαλος άνθρωπος, αλλά ορισμένα πράγματα ξεπερνούν τα όρια.»
«Δεν είμαι ρατσιστής/ομοφοβικός, απλά είμαι παραδοσιακός/παλαιών αρχών.»

Τα «Ακτιβιστικά» (Επίθεση στη διεκδίκηση δικαιωμάτων)

«Δεν έχω πρόβλημα με τους γκέι, έχω πρόβλημα με την "ΛΟΑΤΚΙ ατζέντα".»

«Γιατί πρέπει να κάνουν Pride; Εμείς οι στρέιτ κάνουμε Pride;»
«Τα δικαιώματά τους τα έχουν, τώρα ζητάνε υπερβολές.»

Τα «Αισθητικά / Στυλιστικά» (Έλεγχος εκφραστικότητας)

«Δεν έχω θέμα που είναι γκέι, αλλά γιατί πρέπει να φέρεται τόσο θηλυπρεπώς / να προκαλεί με το ντύσιμο;»

«Μια χαρά είναι οι γκέι, αρκεί να μην το κάνουν θέμα και να συμπεριφέρονται "αντρικά".»

«Εμένα δεν με πειράζει, αλλά γιατί πρέπει να το φωνάζουν; Γιατί να μην είναι διακριτικοί;»

"Τα «Ψευδο-Επιστημονικά / Βιολογικά»

«Δεν τους κατακρίνω, αλλά η φύση έφτιαξε τον άντρα και τη γυναίκα για να αναπαράγονται.»
«Σεβαστό το τι κάνει ο καθένας, αλλά ας μην πάμε κόντρα στη βιολογία.»
«Δεν έχω πρόβλημα μαζί τους, αλλά αυτό είναι μια παρέκκλιση, πώς να το κάνουμε;»
Τα «Θύματα της Δικής τους Προκλητικότητας» (Victim Blaming)
«Εγώ δεν έχω πρόβλημα, αλλά μετά απορούν γιατί τους επιτίθενται όταν προκαλούν στον δρόμο.»
«Ας κάνουν ό,τι θέλουν, αλλά αν προκαλούν την κοινωνία, λογικό είναι να υπάρχουν αντιδράσεις.»

Τα «Ισοπεδωτικά / Συγκριτικά»

«Γιατί πρέπει να λέμε συνέχεια για τους γκέι; Εμάς τους στρέιτ ποιος μας υποστηρίζει;»

«Δεν έχω θέμα μαζί τους, αλλά πλέον νιώθουμε εμείς οι "φυσιολογικοί" μειονότητα.»

«Όλα δεκτά, αλλά τώρα το έχουν κάνει μόδα / trend.»

Τα «Ατομικής Εξαίρεσης» (Γενίκευση με κάλυψη)

«Ο τάδε είναι γκέι αλλά είναι "σπαθί", δεν σου δίνει καν δικαίωμα.» (Υπονοώντας ότι το φυσιολογικό για έναν γκέι είναι να μην είναι «σπαθί»).

«Έχω φίλο γκέι που συμφωνεί μαζί μου ότι το παράκαναν με τα δικαιώματα.»

Τα «Θρησκευτικά / Ηθικοπλαστικά»

«Αγαπώ τον άνθρωπο, αλλά μισώ την αμαρτία.» (Πολύ διαδεδομένο σε θρησκευτικά περιβάλλοντα).

«Δεν τους μισώ, προσεύχομαι για την ψυχή τους / να βρουν τον δρόμο τους.»

Η κοινή συνισταμένη

Όλες αυτές οι φράσεις βασίζονται στην έννοια της «υπό όρους αποδοχής» (conditional acceptance). Το μήνυμα που μεταφέρουν υποσυνείδητα είναι: «Σε αποδέχομαι, μόνο όσο παραμένεις αόρατος, δεν διεκδικείς, δεν εκφράζεσαι και δεν αμφισβητείς τους κανόνες μου».

09/07/2026
17/06/2026

Address

London

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Maria Dokanari Psychotherapy / Child, Adolescent & Adult Therapy posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to Maria Dokanari Psychotherapy / Child, Adolescent & Adult Therapy:

Shortcuts

Featured

Share

Category