16/09/2026
Eize Hoomoedt is uitvaartverzorger in Groningen. Elke maand deelt hij zijn ervaringen als uitvaartverzorger bij DELA.
Ze zitten met z’n drieën aan tafel. De dochter heeft een notitieboekje, de zoon een iPad. ‘We moeten de rouwkaart maken,’ zegt iemand. Maar niemand weet waar te beginnen. Het is ook geen gewone kaart. Het is het eerste dat mensen zien. Vaak wordt het bewaard of ingelijst. Dus het moet goed zijn.
We praten eerst over hem. Wie hij was. Wat bij hem past. Wat er absoluut op moet, en wat niet. Misschien de Martinitoren? Als echte Stadjer, een echte Groninger uit de stad? Dan komt het langzaam op gang. ‘Geen standaardtekst,’ zegt de dochter. De zoon zoekt een foto uit: zwart-wit, net na een wandeling in de duinen. ‘Dat is hem helemaal.’
We bekijken voorbeeldteksten. Sommige voelen direct goed, andere worden meteen weggewuifd. ‘Nee hoor, dat zou hij nooit zeggen.’ En dan ineens, na een korte stilte, zegt zijn vrouw: ‘Wat als we beginnen met een regel uit zijn lievelingsboek?’ We zoeken hem op. Het past. En iedereen knikt.
Langzaam krijgt de kaart vorm. In stapjes. Zwart randje of niet? Wel of geen gedichtje? Klassiek lettertype of liever wat eenvoudiger? Er is ruimte voor twijfel. We slapen er een nacht over. De volgende dag zegt de dochter: ‘Hij zou dit mooi gevonden hebben.’
Een rouwkaart is geen formulier. Het is een begin van afscheid nemen. En als hij klopt dan voelt iedereen dat.
Bewaar als je dit later nog eens terug wilt lezen.
