The Respect Company

Wanneer zekerheid geen stevigheid meer is. Er zijn mensen die heel duidelijk zijn. Ze weten wat ze vinden. Ze hebben een...
17/08/2026

Wanneer zekerheid geen stevigheid meer is.

Er zijn mensen die heel duidelijk zijn. Ze weten wat ze vinden. Ze hebben een uitgesproken mening, maken snel keuzes en lijken niet lang te hoeven twijfelen. Ze kunnen stevig staan, grenzen aangeven en zeggen waar het op staat. Daar is op zichzelf niets mis mee. Sterker nog: duidelijkheid kan een prachtige kwaliteit zijn. Stelligheid kan kracht bevatten. Een uitgesproken mening kan getuigen van betrokkenheid, ervaring en een goed ontwikkeld gevoel voor wat voor jou belangrijk is.

Maar er is een verschil tussen stevigheid en hardheid. Tussen weten waar je staat en niet meer kunnen bewegen. Tussen een duidelijke grens en een muur.

Wanneer zekerheid verhardt.

Soms wordt zekerheid een manier om niet meer te hoeven voelen wat onzeker, kwetsbaar of ingewikkeld is. Dan wordt een mening een vaststaand oordeel. Een overtuiging iets waar niet meer aan geraakt mag worden. Een grens een afsluiting. En nuance iets wat we ervaren als zwakte, twijfel of gebrek aan duidelijkheid.

Lees blog verder op website, link in bio.

12/08/2026

Haha… mijn enthousiasme is bijna niet te houden… De professionele aankondiging komt nog🫣, maar hier alvast een inkijkje…

Ons boek: Recepten voor een belichaamd leven. 💚

Met zoveel liefde deel ik alvast een eerste grote mijlpaal over het kookgedeelte uit het boek. Het is een creatie van mijn dochter Zonne en mij.

Het ‘niet kook’ gedeelte, maar zeker niet minder voedend, schrijf ik zelf en betreft recepten die uitnodigen tot een meer belichaamd leven. Daar komt mijn persoonlijke leven en therapeutische ervaring samen en dat is de grond van waaruit ik schrijf.

Het wordt een kleurrijk boek met prachtige fotografie, recepten die voeden, uitnodigen, nieuwsgierig maken, zintuigen prikkelen en schoonheid voelbaar maken. Het is een boek waarin je een beetje mag verdwalen in onbekende gebieden waardoor het is alsof je op reis bent. Je proeft de smaak van andere culturen, doet nieuwe zienswijzen en ervaringen op die je mogen verrijken. 🙏🏽

We zijn geneigd te denken dat helderheid iets is om naar toe te werken. Dat je uiteindelijk moet weten wat je wilt, waar...
12/08/2026

We zijn geneigd te denken dat helderheid iets is om naar toe te werken. Dat je uiteindelijk moet weten wat je wilt, waar je grens ligt, wat de juiste keuze is en wat je werkelijk voelt. Maar misschien is dat niet altijd de meest volwassen plek om vanuit te leven.

Er is een vorm van onzekerheid die helemaal niet zwak is. Een niet-weten waarin verschillende mogelijkheden naast elkaar mogen bestaan, zonder dat je jezelf onmiddellijk hoeft vast te leggen. Je kunt ergens naar verlangen en tegelijkertijd iets anders voelen. Je kunt ergens van overtuigd zijn en toch ruimte houden voor twijfel. Je kunt voelen dat iets niet klopt, zonder meteen te weten wat er dan wél klopt.

Dat vraagt iets van ons: niet om de onzekerheid weg te nemen, maar om ermee in contact te blijven.
Wanneer we werkelijk aanwezig kunnen zijn bij wat er in ons leeft, hoeft twijfel niet meteen opgelost te worden. Ze kan informatie bevatten. Soms brengt ze iets aan het licht wat nog niet voldoende gevoeld, gezien of doorleefd is. Soms laat ze zien dat er meerdere waarden, behoeften of verlangens tegelijk actief zijn.

Dan is nuance geen gebrek aan duidelijkheid. Het is een vorm van onderscheidingsvermogen.

Lees blog verder op mijn website, link in bio.

De paradox van verbinding en autonomie.Er zijn momenten in het leven waarop we vastlopen. Dat is lang niet altijd omdat ...
11/08/2026

De paradox van verbinding en autonomie.

Er zijn momenten in het leven waarop we vastlopen. Dat is lang niet altijd omdat we niet weten wat we willen of hoe we daar moeten komen. Het is simpelweg niet altijd zo eenduidig of rechtlijnig. Wat we willen kan verschillende kanten hebben, die soms tegengesteld lijken en soms ook werkelijk met elkaar botsen.

Je kunt diep naar verbinding verlangen en tegelijkertijd ruimte nodig hebben. Je kunt van iemand houden en voelen dat je afstand moet nemen. Je kunt ergens helemaal voor willen gaan en tegelijkertijd merken dat iets in jou zich terugtrekt. Je kunt verbondenheid belangrijk vinden en toch niet langer bereid zijn om jezelf ervoor aan te passen.

Lees verder op website, link in bio.

Wanneer je leven van buiten klopt, maar van binnen niet zo voeltSoms ontmoet ik mensen die op het eerste gezicht weinig ...
07/08/2026

Wanneer je leven van buiten klopt, maar van binnen niet zo voelt
Soms ontmoet ik mensen die op het eerste gezicht weinig reden hebben om hulp te zoeken.
Ze hebben een mooi leven opgebouwd. Een fijne relatie, werk waar ze goed in zijn, een gezin, vrienden. Ze zijn intelligent, zelfstandig en gewend om verantwoordelijkheid te nemen. Ze functioneren. Vaak zelfs heel goed.

En toch is er iets.

Een gevoel van onrust. Vermoeidheid. Een leegte die moeilijk te benoemen is. Steeds dezelfde patronen in relaties. Het gevoel voortdurend ‘aan’ te staan. Of juist het verlangen naar iets wat ze niet goed onder woorden kunnen brengen.

Soms zeggen mensen tegen me: “Eigenlijk gaat het toch goed met me?” En dat kan waar zijn. Maar een leven dat van buiten klopt, hoeft niet altijd een leven te zijn waarin je je ook werkelijk thuis voelt.

We kunnen heel goed worden in ons aanpassen
Al vroeg in ons leven ontwikkelen we manieren om ons te verhouden tot wat er om ons heen gebeurt. We leren wat er van ons wordt verwacht. We leren wanneer we ons uitspreken en wanneer we beter kunnen inslikken. We leren zorgen, presteren, sterk zijn, beschikbaar zijn, ons aanpassen of juist afstand houden.

Dat is menselijk. We vinden manieren om ons staande te houden in de wereld en om ons te verbinden met de mensen van wie we afhankelijk zijn. Veel daarvan gebeurt vanzelfsprekend, zonder dat we er bewust voor kiezen.

Ons hele systeem beweegt mee met wat we meemaken. We kunnen ons aanspannen wanneer iets spannend wordt, onze adem inhouden wanneer we geraakt worden, ons terugtrekken wanneer nabijheid te veel voelt, of juist voortdurend beschikbaar blijven voor een ander. Niet omdat we dat bedenken, maar omdat we zo zijn gaan reageren.

En die reacties kunnen heel lang met ons meegaan.

Tot er iets verandert. Een relatie. Een verlies. Een nieuwe levensfase. Een lichaam dat niet meer hetzelfde meewerkt. Of simpelweg het moment waarop je merkt: zo wil ik niet langer leven.
Dan kan er een subtiel verschil ontstaan tussen het leven dat je leidt en het leven dat werkelijk bij je past.

Lees blog verder op website, link in bio.

Er is een groep mensen die zich in vrijwel elke beschrijving herkent. Autisme lijkt te passen. Hechtingsproblematiek ook...
14/07/2026

Er is een groep mensen die zich in vrijwel elke beschrijving herkent. Autisme lijkt te passen. Hechtingsproblematiek ook. Co-dependentie klinkt raak. Soms ook hoogbegaafdheid, trauma, ADHD-kenmerken, burn-out of een combinatie daarvan. Elk nieuw kader geeft even een gevoel van herkenning. En tegelijk ook verwarring. Want als alles klopt, wat zegt dat dan eigenlijk?

In gesprekken met cliënten komt dit vaak terug als een soort vermoeidheid. Niet alleen van het leven zelf, maar ook van het zoeken naar de juiste naam. Alsof er ergens één verklaring moet zijn die alles ordent. Eén label dat eindelijk duidelijk maakt: dit ben ik. Maar wat als die zoektocht zelf iets laat zien?

De poging om jezelf te begrijpen
Het is begrijpelijk dat we woorden zoeken. Een diagnose kan richting geven, erkenning bieden en toegang geven tot hulp of begrip. Voor veel mensen is het een opluchting wanneer er een kader komt waarin ervaringen herkenbaar worden. Tegelijkertijd kan er ook iets anders ontstaan. Een soort schuiven tussen spiegels. Je leest over autisme en denkt: ja. Je leest over hechtingsproblemen en denkt opnieuw: ja. Je herkent jezelf in trauma-theorie, in codependentie, in overprikkeling, in perfectionisme, in vermijding, in hyperalertheid. Niet omdat je “alles hebt”, maar omdat menselijke ervaringen vaak overlappende patronen laten zien.

Overlappende taal voor menselijke pijn
Veel psychologische en psychiatrische begrippen beschrijven niet volledig verschillende mensen, maar verschillende perspectieven op menselijk functioneren.

Autisme beschrijft een neurobiologische ontwikkelingsvariant in waarnemen, informatieverwerking en sociale afstemming. Hechtingsproblematiek beschrijft hoe vroege relationele ervaringen doorwerken in nabijheid, vertrouwen en contact. Codependentie beschrijft vaak een manier van in relatie zijn waarin de ander centraal komt te staan, soms ten koste van het eigen gevoel of de eigen grenzen. Traumakaders beschrijven hoe overweldigende of langdurig onveilige ervaringen invloed kunnen hebben op hoe iemand zich in de wereld beweegt.

Lees verder op mijn website, link in bio.

Wij mensen maken onderscheid tussen lichaam en geest. Ons organisme doet dat niet.Alles wat wij meemaken, wordt gedragen...
10/07/2026

Wij mensen maken onderscheid tussen lichaam en geest. Ons organisme doet dat niet.

Alles wat wij meemaken, wordt gedragen door dezelfde levende mens. Een periode van verlies, langdurige stress, voortdurende alertheid of emotionele belasting beïnvloedt niet alleen hoe we ons voelen, maar ook hoe we slapen, ademen, verteren, herstellen en hoe ons hart reageert.

Dat betekent niet dat iedere lichamelijke klacht een psychologische oorzaak heeft. En het betekent ook niet dat medische zorg vervangen kan worden door lichaamsgerichte therapie. Wanneer hartklachten ontstaan, is zorgvuldig medisch onderzoek altijd belangrijk. Maar wanneer ernstige hartziekten zijn uitgesloten en klachten blijven bestaan, ontstaat ruimte voor een andere vraag: Hoe gaat deze mens eigenlijk om met belasting, herstel, spanning en veiligheid?

Binnen lichaamsgerichte psychotherapie werken we niet alleen met gedachten of emoties, maar met de mens als geheel.

Wanneer iemand zich (weer) veilig genoeg voelt om aanwezig te zijn bij wat er leeft, om te ontspannen en om opnieuw verbinding te ervaren, verandert ook de manier waarop ons autonome zenuwstelsel reageert. Langzaam ontstaat er dan meer ruimte voor herstel. Onze adem kan verdiepen. Spieren kunnen loslaten. Ons hartritme kan flexibeler worden. De spijsvertering kan verbeteren. Er hoeft minder energie naar voortdurende alertheid en er komt meer ruimte voor leven, groei en herstel.

Het hart als ontmoetingsplek van fysiologie en ervaring
Wanneer we kijken naar het hart, kijken we dus niet alleen naar een orgaan dat bloed rondpompt. We kijken naar een plek waar verschillende lagen van het mens-zijn samenkomen.

Ons hart reageert voortdurend op onze innerlijke en uiterlijke wereld. Het versnelt bij inspanning en spanning. Het vertraagt wanneer we tot rust komen. Het reageert op onze ademhaling, op emoties en op de mate waarin we ons veilig of bedreigd voelen.

Lees volledige essay op mijn website, link in bio.

Vanmorgen liep ik een balletschool in Amsterdam binnen. Niet voor een levensles, een existentiële doorbraak of een diep ...
11/06/2026

Vanmorgen liep ik een balletschool in Amsterdam binnen. Niet voor een levensles, een existentiële doorbraak of een diep inzicht over het menselijk bestaan. Gewoon voor een les.

De les was fijn, maar opnieuw viel me iets op. Niemand zei gedag. Niet bij binnenkomst en niet bij vertrek. Mensen kwamen binnen, deden de les mee, pakten hun telefoon en vertrokken weer. Op zichzelf niets bijzonders, maar ik zie het steeds vaker. In yogastudio’s, wachtkamers, koffietentjes en op straat. Alsof we steeds meer samen ruimtes delen en steeds minder elkaars bestaan bevestigen.

Wat me daarin fascineert, is dat we leven in een tijd waarin er enorm veel aandacht is voor bewustzijn, persoonlijke ontwikkeling, trauma, welzijn en zenuwstelselregulatie. We luisteren podcasts, volgen workshops, boeken retraites, gaan in therapie en leren steeds meer over onszelf. Allemaal waardevolle ontwikkelingen. Ik ben zelf therapeut, dus het zou wat ongemakkelijk worden als ik hier ineens een pleidooi tegen zou houden.

Toch vraag ik me soms af of we niet voorbijgaan aan iets wezenlijks. Alsof steeds meer menselijke problemen worden terugverwezen naar het individu. Voel je je gestrest? Reguleer jezelf. Voel je je overprikkeld? Zoek een methode. Voel je je niet gezien? Werk aan jezelf.

Maar een mens is geen eiland. Ons autonome zenuwstelsel is niet ontworpen om alles alleen te doen. We reguleren niet alleen onszelf, we reguleren ook elkaar. Een vriendelijke blik, een glimlach, een kort praatje, een goedemorgen dat wordt beantwoord, het gevoel dat iemand je opmerkt of dat je erbij hoort; het zijn geen details. Het zijn ervaringen die diep verweven zijn met ons gevoel van veiligheid, ontspanning en verbondenheid.

Misschien is dat wat me zo opvalt. Dat we steeds meer kennis hebben over verbinding, maar haar steeds minder beoefenen. Dat we steeds beter begrijpen wat mensen nodig hebben, terwijl we tegelijkertijd een deel van de omstandigheden waarin mensen van nature tot rust komen uit het oog verliezen.

Lees verder in comments…

Wanneer zorgen voor de ander ten koste gaat van jezelf. Verantwoordelijkheid wordt vaak gezien als iets goeds. We prijze...
11/06/2026

Wanneer zorgen voor de ander ten koste gaat van jezelf.

Verantwoordelijkheid wordt vaak gezien als iets goeds. We prijzen mensen die hun afspraken nakomen, die voor anderen klaarstaan, die hun schouders ergens onder zetten. In onze cultuur wordt verantwoordelijkheid vaak gekoppeld aan volwassenheid, betrouwbaarheid en kracht.

Maar wat als verantwoordelijkheid ook een schuilplaats kan worden? Wat als het gevoel dat jij degene bent die het moet oplossen, dragen, begrijpen, voorkomen of bijeenhouden niet alleen voortkomt uit liefde of betrokkenheid, maar ook uit iets anders? Uit iets wat ooit noodzakelijk was.

Veel mensen die in mijn praktijk komen, worstelen niet met een gebrek aan verantwoordelijkheid. Integendeel. Ze zijn vaak degene die het overzicht bewaren, wanneer anderen het kwijt zijn. Die aanvoelen wat er speelt, voordat iemand het zelf doorheeft. Die conflicten proberen te verzachten, relaties proberen te redden, gezinnen draaiende houden, teams steunen en voortdurend rekening houden met de impact van hun handelen op anderen. Ze worden gezien als zorgzaam. Sterk. Bewust.

En toch zijn ze moe. Niet zelden voelen ze zich diep vanbinnen alleen. Alsof zij voortdurend verantwoordelijk zijn voor iets wat eigenlijk groter is dan zijzelf.

Lees blog verder op mijn website, link in bio.

Over aanwezig zijn in plaats van slechts functioneren.Veel mensen leven grotendeels vanuit hun hoofd. Ze denken, analyse...
13/05/2026

Over aanwezig zijn in plaats van slechts functioneren.

Veel mensen leven grotendeels vanuit hun hoofd. Ze denken, analyseren, plannen, reageren, zorgen, organiseren en bewegen van het ene moment naar het andere zonder nog werkelijk te voelen hoe het is om aanwezig te zijn in zichzelf.

Dat gebeurt meestal niet bewust.

Vaak is het een geleidelijke beweging die al vroeg begint. Een mens leert zich aanpassen aan wat nodig is: beschikbaar zijn, sterk blijven, rekening houden met anderen, presteren, doorgaan of gevoelens opzijzetten om verbondenheid of stabiliteit te behouden.

En hoewel die manieren van zijn ooit betekenisvol kunnen zijn geweest, ontstaat er bij veel mensen later een moeilijk te omschrijven ervaring van leegte of vervreemding.

Alsof ze wel leven, maar zichzelf niet helemaal bewonen.

Belichaming gaat niet over perfect in contact zijn
Het woord belichaming wordt tegenwoordig veel gebruikt. Soms alsof het een techniek is, een staat van permanente rust of een vaardigheid die iemand simpelweg kan aanleren.

Maar werkelijke belichaming is meestal veel subtieler en menselijker.

Lees verder op mijn website, link in bio.

Adres

Da Costakade 118 Huis
Amsterdam
1053XB

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer The Respect Company nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar The Respect Company:

Snelkoppelingen

Uitgelicht

Delen