30/08/2026
Wanneer trauma chronisch is, relationeel, en in de vroege jaren heeft plaatsgevonden, leert je zenuwstelsel iets heel specifieks.
Dat jouw behoeften er niet toe doen.
Dat je niet weg kunt gaan als iets niet goed voelt.
Dat jouw nee geen waarde heeft.
En dan beginnen we te helen. En heel vaak doen we dat door meer te verdragen. Meer te voelen. Meer uit te houden. Dieper te gaan.
Maar wat als dat precies het patroon is dat je zenuwstelsel al zo goed kent?
In mijn groepen van de opleiding leren we in de trauma training twee dingen die ik nergens anders zo zie terugkomen.
Het eerste is dit: trauma zit soms niet in dieper gaan, maar in minder diep gaan. In het nee van het lichaam van je cliƫnt leren aanvoelen. In herkennen wanneer het systeem zegt stop, en dat eren. Niet doorduwen. Binnen de draagkracht blijven, niet er overheen.
Het tweede is anders. Want trauma zit ook soms in wat nooit afgemaakt kon worden. Een beweging die het lichaam wilde maken maar niet mocht. Weggaan toen je moest blijven. Nee zeggen toen het gevaarlijk was. Je lichaam gebruiken om jezelf te beschermen toen dat geen optie was.
En dat mogen we nu voltooien.
Jij kan nu opstaan en weglopen. Jij kan nu zeggen dat het genoeg is. Jij kan nu de beweging maken die er toen niet in zat.
Voor een zenuwstelsel dat geleerd heeft zichzelf te negeren, is dat radicaal.
In de gratis masterclass leer ik je hoe de volgorde in trauma begeleiding alles verandert. Laat MASTERCLASS hieronder achter en ik stuur je de link. š¤
