Stem AF Kinderpraktijk

07/09/2026

Ik zat vandaag weer eens in de trein en het viel me weer op.

Iemand die handsfree zat te bellen. Geen oortjes in gewoon telefoon hard aan, dat galmende geluid door de hele coupé. Eerste reactie: irritatie 😅 ik vroeg nog: weleens van oortjes gehoord?

Geen reactie.

Toen ik toch al aan het meeluisteren was merkte ik iets geks. Er werd bijna niks gezegd. Af en toe een zin, een geluid, gegalm, een korte reactie en dan weer stilte. Het was eigenlijk helemaal geen gesprek. Meer een soort samenzijn op afstand. Allebei je eigen ding doen en toch de verbinding openhouden.

En op dat moment verschoof mijn irritatie naar iets van verwondering. Want ik zie dit steeds vaker. In de trein, op straat, in winkels, in restaurantjes. Zeker hier in de Randstad waar alles al zo vol en druk is.

En toen begon ik me af te vragen: wat is de beweging hierachter eigenlijk?

Voelen we ons zo eenzaam in deze maatschappij, in deze wereld? Zijn we daarom constant op zoek naar een vorm van verbinding ook omdat we inmiddels zo gewend zijn aan altijd-en-overal-verbonden-zijn, die telefoon die we altijd bij ons hebben en de druk die dat met zich meebrengt om dat vol te houden?

Of vinden we het gewoon moeilijk om alleen te zijn? Zoeken we daarom steeds nieuwe prikkels en afleiding, dingen buiten onszelf zodat we niet met onszelf bezig hoeven te zijn?

Waarschijnlijk is het geen of-of. Het verschilt per persoon en misschien leven beide bewegingen zelfs in dezelfde persoon tegelijk.

Want wat gebeurt er eigenlijk als je gewoon alleen in de tram zit zonder dat je met iemand in contact bent? Kijk eens wat er dan ontstaat, in jezelf, buiten jezelf. Misschien wel contact. Onverwacht contact met iemand die je nog niet kent.

We hebben meer mogelijkheden dan ooit om voortdurend verbonden te zijn met elkaar. En tegelijkertijd beperken we onszelf daarmee ook weer tot de bubbel die we al kennen.

Ik heb geen antwoord. Maar sinds mijn irritatie omsloeg naar verwondering vind ik het waanzinnig fascinerend.

03/06/2026

Wat een hartverwarmend feestje. Wow... wat hebben deze jongeren mij geraakt.

Ze kregen de challenge om iets voor een ander te betekenen. Niet omdat het moest voor een cijfer, maar omdat ze de ruimte kregen om zelf initiatief te nemen, verantwoordelijkheid te dragen en te ervaren wat er gebeurt wanneer je iets van jezelf geeft.

Ze bakten pannenkoeken en speelden spelletjes met ouderen. Waar een paar stoere gasten werden ingemaakt met sjoelen en misschien nog wel meer geraakt werden door de gesprekken en verbinding die ontstonden. Met als levensles van tante Annie: "Het gaat om de reis en de lol, niet om het winnen."

Een uitspraak die één van hen inmiddels meeneemt in zijn sport.

Anderen bakten koekjes met kinderen op de basisschool om hun zelfvertrouwen en zelfstandigheid te stimuleren. Weer een andere groep verzorgde de catering bij een kledingverkoop om geld in te zamelen voor een goed doel.

Maar wat mij misschien nog wel het meest raakte, was hun eigen verwondering.
Hun verbazing over hoeveel impact een klein gebaar kan hebben.

Hoeveel dankbaarheid er ontstaat wanneer je een beetje van je tijd geeft. En hoeveel je zelf terugkrijgt wanneer je iets voor een ander doet.

De creativiteit spatte er vanaf. Strips, video's, tijdlijnen, verhalen. En zelfs de leerlingen die aan het begin van het traject de meeste weerstand lieten zien, stonden zichtbaar trots en glunderend hun ervaringen te delen.

Toen we vroegen: "Wie zou zoiets nog een keer doen?", gingen alle handen omhoog.

En dit is waarom ik zo van dit werk houd.
Er ontstaat iets bijzonders wanneer jongeren niet alleen leren uit een boek, maar vanuit ervaring en uitproberen.

Wanneer ze de ruimte krijgen om zelf te ontdekken, verantwoordelijkheid te nemen en te ervaren dat ze daadwerkelijk verschil kunnen maken.

Voor een ander. En voor zichzelf. ❤️

14/05/2026

“Ik heb het koud.”

Een klein kindje van rond de 2 bleef het herhalen in de trein.
Huilend. Wanhopig bijna.

Om haar heen volwassenen die steeds harder gingen reageren.

“Stop nu.”
“Hou op.”
“Luisteren moet je.”

Mijn eerste reactie was frustratie. Ik wilde bijna terugroepen: “Ze probeert toch gewoon iets duidelijk te maken?” Luister nou toch! (Hallo eigen trigger 🫣)

Tot ik ineens voelde, dit is machteloosheid tegenover machteloosheid.

Niemand leek nog echt te horen wat er gezegd werd.

“Ik heb het koud.”

Niemand leek nog echt aanwezig.
Niet bij het kindje.
Niet bij zichzelf.
Niet bij elkaar.

En misschien raakte me dat nog wel het meest. Dat niemand hard leek. Alleen…... verlaten.

Dat kindje in haar gevoel. En daaromheen eenzelfde soort machteloosheid

Alsof er iets werd doorgegeven wat ouder was dan dit moment alleen

Wat draag jij met je mee?

10/05/2026

Niet alles wat breekt valt uit elkaar.

Soms maakt het ruimte.

Wat vastloopt, wil bewegen. Wat pijn doet, wilt worden gevoeld. Wat eindigt creëert een nieuwe mogelijkheid.  Wat nog niet zichtbaar is wilt verschijnen.

Niet weggegooid. Fluïde. Vanuit een ander perspectief bekeken. 

Ik heb geleerd en leer nog steeds, dat de momenten waarop ik dacht te verliezen, te verdwijnen, het niet te kunnen waren veelal de momenten waarop er iets werd herschikt. Niet gebroken of verloren of beter gemaakt. Herschikt.

Plannen die te klein waren voor waar ik naartoe beweeg.

Patronen die ik dacht nodig te hebben, en die van een ander bleken.

Plekken waar ik mezelf klein hield, omdat groot zijn ooit niet veilig was.

Het vraagt moed om iets uit elkaar te halen waarvan je niet zeker weet wat er overblijft.

Niet om je te breken, juist om je te laten landen op een plek die meer van jou is.

Stap voor stap, stukje voor stukje. Bijschaven, losmaken, verplaatsen, toevoegen en herbouwen op wat er al is. 

Dat is de beweging.

-founding

30/04/2026

Na een periode van werken met, voor en in organisaties en trainingen geven, merk ik dat het weer begint te kriebelen.

Terug naar 1-op-1 werken. Naar echte diepe gesprekken. Naar wat er onder de oppervlakte speelt.

Ik werk als integratief en systemisch coach, lichaams- en ervaringsgericht.
Niet alleen praten, maar ook voelen en onderzoeken wat zich steeds herhaalt.

Voor wie merkt: dat je vastloopt dat je blijft terugkomen in hetzelfde of dat er iets speelt waar je zelf niet goed bij komt

De komende tijd heb ik ruimte voor 4 trajecten.

Voelt het als iets voor jou (of ken je iemand)?

Je mag me altijd een bericht sturen.

05/05/2022

Voor kids in de leeftijd 8-13 jaar organiseren wij Buutvrij eendaagse op zondag 22 mei 10:00 - 17:00 op Landgoed Energy Up

Het is de hoogste tijd om weer met een groep kids aan de slag te gaan.
Buiten in de natuur!

Zie deze dag als - kind onderhoud -.
Kan jouw kind wat extra zelfvertrouwen gebruiken? Verdient jouw kind (persoonlijke) aandacht?
Of voelt jouw kind zich in de klas niet zo op zijn plek?
Of heb je het idee dat hij of zij toe is aan verbinding met andere kids

Dan is deze dag iets voor jouw kroost.

Ruimte voor beweging & spel om onderling te verbinden.
Ook zullen we op een speelse manier aan de slag gaan met emoties en hun persoonlijke binnenwereld.

Ze hebben tegenwoordig met zoveel verschillende dingen te dealen (corona, social media, verhuizingen, nieuwe liefdes van ouders, scheidingen, rouw, verlies of nieuwe broers en zussen door samengestelde gezinnen, internet pesten, gender onzekerheden etc.). Dingen buiten het gezin om en dingen binnen het gezin.

Bij wie kunnen ze hier hun ei over kwijt? Zonder oordeel?
Hebben leraren daar de tijd voor?
Is er een schoolmoeder waarbij ze aan de keukentafel hun verhalen kunnen delen?

Een coach of psychologe kan voelen 'als een bridge too far'. Toch hebben ze het af en toe écht nodig, dat iemand naar ze luistert. Dat 'zij' er even helemaal mogen zijn.
Dat het om hun draait. Hoe zij het zien, hoe zij het ervaren, wat zij erbij voelen. Zonder sociaal wenselijke antwoorden om niemand te willen kwetsen.

Op speelsewijze gaan ze in gesprek over belangrijke thema's met andere kinderen, zodat ze horen en ervaren dat ze er niet alleen voor staan, of wellicht inspireert het hun hoe een ander hier mee omgaat of tegen aan kijkt.

Dit allemaal onder begeleiding van professionals.
In een rustgevende omgeving, waar ieder kind bij voorbaat al energieker en blij vandaan komt.

Met 3 professionals (Tessa Karim en ) sterk hebben wij alle aandacht voor kids die wij en hopelijk jij ook:
'Een dagje buutvrij gunnen'.
Gun je jouw kind zo'n dag?
Dat vinden wij fantastisch.

We ontmoeten hem of haar graag!
❤

Stuur een DM om je kind aan te melden. En o ja, terwijl je kind een heerlijke dag heeft kan jij als ouder genieten van een dagje in de natuur op het fijne Landgoed Energy Up

ps: er komt er ook één aan voor leeftijd 12-17. Mocht je hier interesse in hebben laat even een berichtje achter. Dat is fijn.

03/05/2022

Wanneer je als kind opgroeit met negatieve ervaringen heeft dat onzichtbare gevolgen voor later.

Zonder de juiste hulp in je omgeving komt je lichaam niet tot rust en je stoplicht blijft dan op rood staan (hoog stressniveau), met grote gevolgen voor alles dat nog in ontwikkeling is.

Deze toxische stress blijft in je lijf en je draagt het met je mee (het innerlijk kindsdeel dat zich niet mee heeft kunnen ontwikkelen) zolang er geen aandacht aan wordt gegeven door het te erkennen, bekennen en herkennen. Dit kan ook "ineens" eruit willen wanneer het alles in je leven gaat zo als je wilt. Het onverwerkte stuk waar toen geen aandacht of ruimte voor was neemt die nu en vraagt je aandacht.

De meeste mensen zijn zich er niet van bewust omdat het onzichtbaar is voor jezelf en de buitenwereld... tot dat het er toch uit wilt. Want het lijf herinnert en slaat alles op. Het kan grote gevolgen hebben van lichamelijk tot geestelijke ziektes.

Bekijk dit prachtige en helder uitgelegd filmpje over toxische stress en laten we het onzichtbare zichtbaar maken

Explainimation over toxische stress.Veel mensen maken als kind iets onzichtbaars mee. Tientallen jaren later kan dit plotseling zichtbaar worden door een zie...

12/08/2021

Behalve dat wat er met het lichaam gebeurt zoals het aanspannen van de bindweefsel en de automatische zelfverdoving met autogene opioïden, gebeurt er bij trauma ook iets met hoe geheugen wordt vastgelegd. De hippocampus die normaal voor expliciet geheugen zorgt, wordt uitgeschakeld en de amygdala coderen alles wat gebeurt als 'impliciet geheugen'. Impliciet geheugen is een neuronennetwerk dat de innerlijke ervaring opslaat zonder de externe context (de hippocampus zou dat moeten doen). Dus alleen de interpretatie van de gebeurtenis wordt opgeslagen en herinnert. En die interpretatie, of zogenoemde herinnering, roept een gevoel en emotie op die toentertijd eraan gekoppeld is en kan op latere leeftijd weer worden herleefd als het is weg gestopt en/of niet verwerkt is.

Het impliciete geheugen codeert de ervaring op 4 niveaus: emotioneel, perceptueel, fysiologisch en procedureel. Dat laatste slaat op de bewegingen waar het lichaam doorheen gaat en de houdingen die het aanneemt. Die informatie wordt dus allemaal opgeslagen op celniveau en buiten het bereik van het denkende zelf. Of terwijl: het lichaam slaat het trauma op en het lijf herinnert het zich.

Deze informatie kan actief blijven in de vorm van PTSS zoals na shock trauma, maar soms kan ze ook 'slapend' aanwezig zijn, zoals bijvoorbeeld bij complex trauma uit de .

Complex is in essentie een relatietrauma gekenmerkt door in de voor het kind biologisch en belangrijke relatie.

Meer en meer onderzoek bevestigt dat de meeste chronische ziektes later in het leven hun oorzaak hebben in de kindertijd (zie de ACE studie).

Bron: Jan Bommerez, LinkedIN

09/08/2021

“Connect, talk and play with us”
Graag stel ik Molly van 7 voor die iets heel belangrijks heeft te vertellen over wat kinderen de eerste vijf jaar nodig hebben en zeker ook erna, eigenlijk wij volwassenen gewoon ieder mens nodig heeft...

"What if I was to tell you that a game of peek-a-boo could change the world?" asks seven-year-old Molly Wright, one of the youngest-ever TED speakers. Breaking down the research-backed ways parents and caregivers can support children's healthy brain development, Wright highlights the benefits of pla...

20/04/2021