15/09/2026
Bəzən sadəcə diqqət yayınıqlığı olan bir uşağın valideyni bunu autizmlə əlaqələndirib narahatlıqla müraciət edir. Bəzən isə əksinə — əlamətlər autizm ehtimalını ciddi şəkildə düşündürdüyü halda valideyn bunu qəbul etmək istəmir.
“Atasına oxşayıb”, “mənim də nitqim gec açılıb”, “əmisi də belə idi”, “dayısının da diqqəti zəif idi”…
Bəli, bunların hər biri doğru ola bilər. Amma heç biri uşağın ehtiyac duyduğu qiymətləndirməni gecikdirmək üçün səbəb olmamalıdır.
Bir şeyi unutmayaq: problemin adını çəkməmək onu yox etmir. Nə qədər üstünü örtüb “keçər” deyə gözləyiriksə, bir o qədər uşağın ehtiyacı olan dəstəyi gecikdirə bilərik.
Qəbul etmək isə ümidsiz olmaq deyil. Əksinə, qəbul etdiyimiz anda “İndi nə edə bilərik?” sualını verməyə başlayırıq.
Çünki görmədiyimiz problemlə mübarizə apara bilmərik. Gördüyümüz və qəbul etdiyimiz problem üçün isə yol axtara bilərik.