New Moon Denmark

25/06/2026

Når systemet svigter forældre til børn med handicap
Is the welfare system actually working for everyone?
When the welfare system itself becomes the source of trauma for parents of children with disabilities.
🧠💔

Vidste du, at mange forældre til børn med handicap ikke bare kæmper med dagligdagens udfordringer, men også mod en "systemisk vold"?
Ny forskning peger på, at det er selve velfærdssystemets mangler, der ofte fører til PTSD, angst og stress hos både børn og forældre. Det er en ond spiral af kampe for rettidig hjælp og økonomisk kompensation. Problemet ligger ikke hos familierne. Det ligger i et menneskesyn, der reducerer mennesker til en "ensformig problemgruppe".

Vi skal have ord for denne strukturelle diskrimination, også kaldet ableisme. Det er på tide, at vi kræver et system, der møder familierne som individer.

Læs mere her i denne fine formidlingsartikel:
https://www.autismeforeningen.dk/om-os/aktuelt/2025/ny-forskning-foraeldre-til-boern-med-handicap-udsaettes-for-skjult-vold/
................
English:
Did you know that many families raising children with disabilities aren't just fighting for support—they are fighting against "structural violence"?

New research highlights how systemic failures in our welfare system, rather than the challenges of the children themselves, often lead to PTSD, severe anxiety, and burnout for both children and parents. It’s a vicious cycle of bureaucratic battles and endless advocacy.

The problem isn't the families; it’s a narrow, outdated perspective embedded in our policies. It’s time to call this what it is: Ableism. We need to shift the focus from "fixing" families to reforming a system that treats human beings as budget items rather than individuals.

What are your thoughts on how we can better support these families? Let’s talk about it. 💬

De får ingen blå mærker, men konsekvenserne er ikke mindre alvorlige. Ny forskning viser, at forældre til børn med handicap rammes af tre former for skjult vold, når de søger hjælp i velfærdssystemet.

16/02/2026

ما همه خواهیم مرد،
همگی مان.
عجب سیرکی!
همین به تنهایی باید کافی باشد
تا یکدیگر را دوست بداریم؛
ولی چنین نیست.
ما در برابر مسائل بی اهمیت زندگی وحشت زده و ویران می‌شویم.
ما در هیچ و پوچِ این زندگی غرق شده‌ایم.

07/02/2026

تروما و سوگ جمعی ما می تواند از مسیر روایت‌های شخصی بهتر شنیده، درک و التیام شود. این روایت ها آن گاه که با هنر درآمیزند، می توان حقیقت را طوری فریاد زد که جهان نیز مجبور به شنیدن شود.
Our collective trauma and grief can be better heard, understood, and healed through personal narratives. When these stories merge with art, truth can be expressed in a way that compels the world to listen and to understand.
یک صدا، یک ملودی، یا یک پرسش ساده مثل «بابا کجاست؟» می‌تواند حامل حافظه‌ی یک ملت باشد. چنان که در سال ۱۹۹۴، در روآندا یکی از هولناک‌ترین نسل‌کشی‌های قرن بیستم رخ داد. در حدود ۱۰۰ روز، نزدیک به ۸۰۰ هزار نفر از قوم توتسی و هوتوهای میانه‌رو به‌صورت سیستماتیک و با حمایت دولت وقت قتل‌عام شدند؛ در حالی که جامعه جهانی، رسانه‌ها و حتی سازمان ملل عملاً نظاره‌گر این فاجعه بودند. پدرِ استروما، خالق و خواننده‌ی آهنگ «پدر کجایی» (۲۰۱۳)، یکی از قربانیان همین نسل‌کشی بود. این آهنگ روایت مستقیمِ خشونت نیست؛ روایتِ خلأ است. روایتِ نبودنِ پدر، و پرسشی که در ذهن یک کودک سال‌ها بی‌پاسخ می‌ماند. فقدانی که ریشه‌اش به یک فاجعه‌ی انسانی گره خورده است.
A voice, a melody, or a simple question like “Where is my father?” can carry the memory of a nation. In 1994, Rwanda witnessed one of the most horrific genocides of the twentieth century. In roughly 100 days, nearly 800,000 Tutsis and moderate Hutus were systematically massacred with the support of the government at the time, while the international community, the media, and even the United Nations largely stood by as observers to this tragedy. The father of Stromae, the creator and singer of the song “Papaoutai” (2013), was one of the victims of that genocide. The song is not a direct account of violence; it is a story of absence. A story of a missing father, and a question that remains unanswered in a child’s mind for years. A loss rooted in a human catastrophe.
در این روزهای سرد و سیاه که همگی ما حس هم‌ذات‌پنداری عمیقی با روایت‌های فقدان، اضطراب و ناگفته‌های جمعی داریم، می توانیم با آثاری که درد مشترک را بی‌واسطه و انسانی بیان می کنند، هم آغازگر مسیر التیام جمعی باشیم و همزمان صدای هموطنان و قربانیان را به گوش دنیا برسانیم.
In these cold and dark days, when many of us feel a deep identification with stories of loss, anxiety, and unspoken collective pain, we can turn to works that express shared suffering in a direct and human way. Through them, we can both begin a path toward collective healing and carry the voices of our people and the victims to the ears of the world.

10/01/2026

What is a rebel?‌A person who says "No" but whose refusal does not mean surrender.
طاغی(عصیانگر) کیست؟ انسانی که نه می‌گوید، اما نه گفتنش به معنای تسلیم شدن نیست.
In Iran today, this “No” is born from awareness. Awareness that humiliation, control, and silence have gone too far. Rebellion is not hatred. It is not nihilism.
It is the defense of something in us that is worth preserving:
human dignity, life, and freedom.
در ایران امروز، این «نه» از آگاهی برمی‌خیزد.
آگاهی از این که هر چیز حد و مرزی دارد.
آگاهی از این که تحقیر، کنترل و سکوت پا از حد فراتر گذاشته آمد.
طغیان نفرت نیست.
نیهیلیسم نیست.
دفاع از درونیاتی ست که ارزش حفظ کردن دارند:
کرامت انسانی، زندگی و آزادی.
This “no” is not merely political.
It is existential.
Iran is in full revolution.
این «نه» فقط سیاسی نیست. بلکه اگزیستانسیال (وجودی) است.
ایران غرق انقلاب است.