29/10/2026
Waarom zou je genoegen nemen met ‘leer er maar mee leven’ als er misschien nog wél iets kan veranderen?
Koude handen of voeten. Tintelingen. Een brandend of stekend gevoel. Overgevoeligheid of pijn waarbij aanraking soms al te veel is.
Klachten die bijvoorbeeld voorkomen bij mensen met CRPS, maar ook bij andere langdurige klachten.
Sommige mensen lopen hier al jaren mee.
Ze hebben onderzoeken gehad, verschillende behandelingen geprobeerd en uiteindelijk te horen gekregen:
“We kunnen niet zoveel meer voor je doen. Je zult ermee moeten leren leven.”
Maar is daarmee ook gezegd dat er helemaal niets meer kan veranderen?
Dat is een vraag waar ik de afgelopen twee jaar steeds anders naar ben gaan kijken.
Ik behandel inmiddels ruim 13 jaar. Maar sinds ik twee jaar geleden met de TBR-opleiding begon en nieuwe technieken ben gaan toepassen, is mijn manier van kijken en behandelen behoorlijk veranderd.
En daarmee veranderden ook de resultaten die ik bij sommige cliënten zag.
Mensen met jarenlang koude handen of voeten merkten bijvoorbeeld dat hun handen warmer werden. Tintelingen of een brandend gevoel namen af. Mensen met zware, vermoeide armen of benen ervoeren meer ruimte of energie.
Ook bij mensen die na een operatie maar niet het gevoel hadden dat hun energie terugkwam, zag ik soms stap voor stap veranderingen ontstaan.
Niet bij iedereen hetzelfde.
Niet altijd spectaculair.
En zeker niet iets wat ik vooraf kan beloven.
Maar soms gebeurt er iets waarvan ik zelf denk:
Hoe bijzonder is het dat dit lichaam na al die jaren tóch anders kan reageren?
En misschien herken je juist dát.
👉 Je hebt je er min of meer bij neergelegd… maar ergens voelt het nog steeds alsof dit niet het eindstation hoeft te zijn.
Dat gevoel zou ik niet zomaar wegdrukken.
Het heeft mij in ieder geval geleerd voorzichtig te zijn met de woorden:
“Hier is niets meer aan te veranderen.”
⸻
Lichamelijk en mentaal zijn voor mij geen twee losse werelden.
Langdurige stress, angst, jezelf voortdurend aanpassen, je grenzen niet aangeven of altijd voor anderen zorgen, gebeurt niet alleen ‘in je hoofd’.
Je lichaam doet daarin mee.
Je ademhaling, spierspanning, energie, spijsvertering en de manier waarop je lichaam reageert op belasting kunnen onderdeel zijn van hetzelfde verhaal.
Daarom kun je soms precies begrijpen waarom je iets doet. Je hebt erover gepraat. Je kent je patronen.
En tóch reageert je lichaam iedere keer weer hetzelfde.
Dat vind ik interessant.
Want andersom zie ik ook dat wanneer er lichamelijk iets verandert, iemand soms mentaal ineens meer ruimte ervaart.
Daarom kijk ik naar beide.
⸻
Maar daar zit ook een kant aan die misschien wat minder lekker leest.
Je kunt verandering willen, maar ben je ook bereid iets te veranderen?
Wat eet je?
Hoeveel en hoe goed slaap je?
Wanneer beweeg je écht voor jezelf?
En met bewegen bedoel ik niet de kilometers die je tijdens je werk maakt of het rondje dat je toch al met de hond moet lopen.
Wanneer wandel je stevig, fiets je, sport je of doe je iets anders waarbij je bewust tijd maakt voor jouw lichaam, buiten de verplichtingen van de dag?
En wat doe je wanneer iets vanbinnen schuurt?
Boos? Gefrustreerd? Verdrietig? Helemaal klaar met alles?
Misschien herken je dit:
Wegdrukken. Doorgaan. En ’s avonds die reep chocola of zak chips erbij.
Niet omdat chocola of chips het probleem is.
Maar wat als je eens niet automatisch dempt wat je voelt?
Wat zit daar dan onder?
En welke keuze zou je maken als je daar wél even bij stilstaat?
Daar begint jouw 80%.
Ik kan behandelen, met je meekijken, verbanden onderzoeken, vragen stellen en je begeleiden.
Maar ik kan jouw keuzes niet voor je maken.
Ik zeg daarom weleens: ik doe misschien 20% van het werk. De andere 80% is van jou.
⸻
Daarom werk ik graag met minimaal drie behandelingen als eerste basis.
Niet omdat er tijdens de eerste of tweede behandeling niets kan gebeuren. Integendeel: soms merkt iemand tijdens of na de eerste behandeling al verandering.
Maar één reactie vertelt nog niet het hele verhaal.
In die eerste drie behandelingen kijken we juist:
Wat doet jouw lichaam?
Wat verandert er?
Wat blijft hetzelfde?
En zien of ervaren we voldoende aanknopingspunten om verder te gaan?
Daarna kunnen we veel beter bespreken wat realistisch is.
Doorgaan? Een andere richting kiezen? Of juist stoppen?
Ik kan vooraf niet voorspellen wat jouw lichaam gaat doen. Leeftijd, gezondheid, wat je eet, slaap, beweging, belasting, motivatie en leefstijl spelen allemaal mee.
Maar door wat ik de afgelopen twee jaar, bovenop mijn jarenlange ervaring als behandelaar, heb gezien, weet ik één ding wel:
Ik wil niet te snel meer zeggen:
“Hier is niets meer aan te veranderen.”
Heb jij al langere tijd klachten en heb je te horen gekregen dat je ermee moet leren leven?
Maar zit er ergens in jou nog steeds dat stemmetje:
“Volgens mij is dit nog niet alles wat mogelijk is…”
Stuur me dan gerust een bericht.
Dan kijk ik met je mee en zal ik ook eerlijk zeggen of ik denk dat mijn manier van werken bij jouw situatie zou kunnen passen.
Geen beloftes. Wel de bereidheid om opnieuw te kijken naar wat er misschien nog mogelijk is.
Robin van Leest – Holistisch lichaamsgericht therapeut | Slagharen