Pracownia Rozwoju Cogito

20/10/2026

Co tydzień trafiają do mnie rodzice zrezygnowani tym, co dzieje się w szkołach i internecie. Zawsze zadają jedno pytanie: „Pani Marto, czy ten hejt wśród dzieci w końcu kiedyś zniknie?”.

Odpowiadam wprost: Nie. Nigdy. Zawiść, kompleksy, lęk i potrzeba rozładowania własnej frustracji na kimś słabszym to mechanizmy stare jak świat. Żaden poradnik ani warsztat w szkole nie wykasuje tego do zera.

Ale przestańmy wreszcie zgrywać zdziwionych, że dzieci niszczą się nawzajem psychicznie.

Jasne, że fundamentem jest dom. Ale dzieci nie żyją w próżni – one chłoną cały świat dorosłych. A my jesteśmy w swoim hejcie absolutnymi mistrzami.

Codziennie obserwuję, jak jako dorośli dorabiamy do własnej agresji wygodną narrację. Złośliwość nazywamy „szczerością”. Mieszanie kogoś z błotem w sieci – „wyrażaniem opinii”. A brak podstawowej empatii – „twardym charakterem”. Zaszczuwamy się w komentarzach, wyśmiewamy w pracy, bluzgamy w samochodach.

A potem wracamy do domów, siadamy przy stole i z maślanymi oczami powtarzamy dzieciom: „bądź miły dla kolegów, szanuj innych”.

Dzieci nie są głupie. Widzą naszą hipokryzję na kilometr. Nie słuchają naszych gładkich formułek z psychologicznych poradników. Dzieci naśladują nasze zachowania. Dokopują słabszemu, bo widzą, że w świecie dorosłych to daje poczucie siły i kontroli.

Nie wykorzenimy hejtu ze świata. Ale my – jako dorośli – możemy wreszcie wziąć odpowiedzialność i przestać napędzać ten mechanizm. Bo póki sami na co dzień karmić będziemy się jadem, nie miejmy pretensji do dzieci, że zatruwają nim swoje relacje.

05/10/2026

Wracam dzisiaj z głową pełną refleksji po zajęciach TUS. Rozmawialiśmy z dziećmi o relacjach, kolegach i o tym, jak to wszystko w grupie działa.

W pewnym momencie jeden dziewięciolatek powiedział mi coś, co mnie kompletnie wybiło:
„Ja też chciałbym mieć kolegów… tylko nie wiem jak się z nimi bawić.”

Zaczęłam o tym myśleć i uderzyło mnie, jak łatwo w życiu przypisujemy dzieciom złe intencje albo brak chęci, podczas gdy to jest po prostu czysty brak umiejętności.
Kiedy dorośli widzą dziecko, które trzyma się na uboczu, często machają ręką: „Eee, jemu się po prostu nie chce, woli sam”. A prawda brzmi zupełnie inaczej: „Chce, tylko bardzo się boi i nie ma pojęcia, od czego zacząć”.

Przecież dla wielu dzieci podejście do grupy na placu zabaw, rzucenie „cześć, pobawicie się ze mną?” albo rozkminienie zasad panujących w zabawie to kosmos. To nie przychodzi ot tak, z dnia na dzień.

Dlatego tak bardzo musimy uważać, żeby pod trudnym zachowaniem zobaczyć człowieka. Nie tylko to, co dziecko robi na zewnątrz, ale czego akurat potrzebuje, czego się obawia i czego tak bardzo chciałoby doświadczyć.

Po dzisiejszym dniu utwierdziłam się w przekonaniu, że dzieci wcale nie potrzebują od nas coraz wyższych wymagań. One potrzebują zrozumienia i tego, żebyśmy my, dorośli, zeszli czasem ze swoich utartych schematów.

Świat, który bywa dla nas banalnie prosty, dla młodego człowieka bywa po prostu przerażająco skomplikowany.

04/10/2026

Szkolna codzienność okiem psychologa i pedagoga.
Kiedy myślisz, że w tym tygodniu nic już Cię nie zaskoczy... pojawia się kolejna przerwa.

Mów dalej, kubek trzyma fason! 😉
Dziękuję Agata Witek 😅

28/09/2026

Zapraszamy :)

20/09/2026

Terapia SI to przede wszystkim ruch, zabawa i odkrywanie własnych możliwości. Poprzez różnorodne aktywności dziecko uczy się lepiej reagować na bodźce, poprawia swoją koordynację, równowagę i koncentrację. To czas, w którym poprzez zabawę może rozwijać się, pokonywać własne trudności i zyskać większą pewność siebie.

16/09/2026

Są słowa, które można wypowiedzieć na wiele sposobów.

Dziękuję może być ciepłym spojrzeniem, spokojniejszym oddechem, odwagą, by opowiedzieć o tym, co trudne.
Może być kredką przesuwającą się po kartce, pierwszym krokiem w stronę zmiany albo cichym „już potrafię”.

W pracy z dziećmi nauczyłam się, że wdzięczność nie zawsze potrzebuje głosu.
Czasem pojawia się między słowami — w zaufaniu, które powoli rośnie, i w małych chwilach, które z czasem stają się wielkimi zmianami.

Bo czasem najpiękniejsze „dziękuję” po prostu się wydarza.

Za tym jednym słowem może kryć się cała historia — o zaufaniu, poczuciu bezpieczeństwa i o tym, że ktoś wreszcie poczuł się naprawdę usłyszany.

14/09/2026

"Nie mam siły wstać z łóżka” – słyszy to dziś co drugi polski nauczyciel.Właśnie dziś, 14 września, przypada Dzień Walki z Wypaleniem Zawodowym. To idealny moment, by zdjąć maski i przestać udawać, że w edukacji wszystko działa. System nie tylko trzeszczy – on po prostu pęka z przeciążenia.
Najnowszy, porażający raport Związku Nauczycielstwa Polskiego (ZNP) przygotowany przez Uniwersytet Warszawski obnaża smutną prawdę. Wyniki ogólnopolskiego badania ZNP pokazują, że aż połowa nauczycieli żyje w permanentnym, skrajnym stresie.
Co to oznacza w praktyce?
➡️ Chroniczne wycieńczenie, na które skarży się aż 64% pedagogów.
➡️ Problemy ze snem, lęki, bóle głowy i kręgosłupa.
➡️ Sytuację, w której ponad 70% z nich nie wie, czy za chwilę nie odejdzie ze szkoły.I nie, winne nie są tu dzieci.
Winny jest nieustanny chaos w przepisach, nagłe zmiany w programach i tona biurokracji, która zamiast uczyć, zmusza do wypełniania tabelek. Zresztą z tym samym mierzą się naukowcy na wyższych uczelniach – świeży raport Ośrodka Przetwarzania Informacji (OPI) podaje, że biurokracja wykańcza aż 83% pracowników akademickich.Nauczyciel to nie robot. Pasją i powołaniem nie da się zregenerować organizmu ani wyleczyć chronicznego stresu.Dziś, zamiast życzyć im wytrwałości (która tylko pogłębia problem), życzmy im – i sobie nawzajem – odwagi do stawiania granic. Bo z pustego naczynia nikt nikogo nie napoi.

Dobrostan nauczyciela nie jest kwestią poboczną ani luksusem – to jeden z filarów, na których opiera się dobra szkoła! 15 czerwca 2026 roku zaprezentowaliśmy wyniki „Ogólnopolskiego badania na temat ryzyka psychologicznego i stresu w zawodzie nauczyciela” przeprowadzonego na zlecenie #...

12/09/2026

Gdy dziecko potrzebuje pomocy, rodzic rusza na ratunek. Ale kto wspiera rodzica?
W swojej pracy z rodzinami widzę częsty schemat: kiedy dziecko przeżywa kryzys, rodzice potrafią poruszyć niebo i ziemię. Szukają specjalistów i organizują terapię, zupełnie zapominając w tym procesie... o sobie.Działamy wtedy w trybie zadaniowym. Przełykamy własne zmęczenie i lęk, byle tylko pomóc dziecku.
Dlaczego Twoje dobre samopoczucie jest kluczowe dla dziecka?
*Dzieci współodczuwają emocje – doskonale wyczuwają napięcie i zmęczenie rodzica, nawet to ukrywane.
*Zasoby rodzica to tarcza dziecka – aby dać dziecku stabilne oparcie, sam_a musisz mieć skąd czerpać siłę.
*Modelujesz zdrowe nawyki – dbając o siebie, uczysz dziecko, że sięganie po pomoc to przejaw dojrzałości, a nie słabości.
Troska o własne emocje to nie egoizm. To fundament skutecznej pomocy Twojemu dziecku. Jeśli czujesz, że działasz już na rezerwach – masz prawo prosić o wsparcie.
W moim gabinecie pomagam dzieciom, ale tworzę też bezpieczną przestrzeń dla Was – rodziców. Zadbajcie o swoje zasoby już dziś! Zapraszam na konsultacje oraz indywidualne wsparcie dla rodziców!
Pamiętajcie, jesteście ważni!. Nie tylko jako rodzice, ale przede wszystkim jako ludzie.
MK

02/09/2026

Ważny temat z perspektywy diagnozy i codziennego funkcjonowania dzieci. ASD i ADHD mogą wykazywać podobne objawy, dlatego ich różnicowanie wymaga uważnego, całościowego spojrzenia na dziecko.