09/09/2026
Το τελευταίο διάστημα, μέσα από τις συνεδρίες μου με στελέχη επιχειρήσεων, επανέρχεται τακτικά το ίδιο ζήτημα:
Από τη μία C- level στελέχη και managers παραπονιούνται για τους νέους εργαζόμενους της Gen Z ότι τα παρατάνε εύκολα, δε δεσμεύονται ή ότι είναι τεμπέληδες κι από την άλλη, οι ίδιοι οι νέοι μοιράζονται μαζί μου ότι βασικό ζητούμενό τους στην εργασία είναι η προστασία της ψυχικής τους υγείας, η αυτονομία, η προοπτική εξέλιξης, η δημιουργία και το νόημα σε όσα κάνουν.
Είναι γεγονός, ότι οι νέοι εργαζόμενοι έως 29 ετών, αμφισβητούν πιο εύκολα, αντιδρούν άμεσα, είναι ανήσυχα πνεύματα κι επιζητούν ποιότητα στην εργασία τους.
Από την άλλη, οι προγενέστερες γενιές, συνεχίζουν να χρησιμοποιούν μη ανθρωποκεντρικά μοντέλα στην ηγεσία τους και μένουν προσκολλημένοι σε ένα συγκεντρωτικό τρόπο διοίκησης που περιορίζει την πρωτοβουλία και την κουλτούρα ανοιχτότητας, αποδοχής, διαλόγου.
Και κάπου εκεί οι δύο κόσμοι δε συναντιούνται ποτέ και προκύπτουν εκατέρωθεν τα προβλήματα. Οι μεγαλύτεροι παραπονιούνται ότι οι νέοι δεν αποδίδουν και το σύστημα δεν προχωρά. Πολλές φορές το περιγράφουν και ως «έλλειψη επικοινωνίας». Οι νεότεροι, με αποκαλυπτική ειλικρίνεια αλλά και θάρρος, παραιτούνται κυριολεκτικά και μεταφορικά μέχρι να βρουν το ουσιαστικό τους κάλεσμα. Όσο παραμένουν, είναι οι «τεμπέληδες» και οι «προβληματικοί» του οργανισμού.
Και σε αυτό το σημείο αναρωτιέμαι:
Μιλάμε πράγματι για μειωμένη εργασιακή δέσμευση της Gen Z ή για μια διαφορετική αντίληψη γύρω από το τι σημαίνει εργάζομαι και δεσμεύομαι;
Ας παραδεχτούμε λοιπόν ότι αυτή η γενιά μας καλεί να ξαναδούμε πράγματα που για χρόνια θεωρούσαμε δεδομένα:
Τη σαφήνεια και την ουσία στην εργασία.
Τη σχέση ανάμεσα στην αξία και στην επιβράβευση.
Την ανάγκη ανάληψη πρωτοβουλίας.
Την αναζήτηση έμπνευσης και δημιουργίας.
Την επιθυμία και την ανάγκη για εξέλιξη.
Το ρόλο της ηγεσίας.
Τον τρόπο άσκησης της ηγεσίας.
Την ψυχική υγεία στην εργασία.
Το νόημα στην εργασία.
Με αυτές τις σκέψεις, το ερώτημα που τίθεται δεν είναι το πώς θα κάνουμε τη Gen Z να δεσμευτεί περισσότερο αλλά:
Τι είναι χρήσιμο να επανεξετάσουμε κι εμείς στον τρόπο με τον οποίο δημιουργούμε τις συνθήκες για δέσμευση;
Γιατί κάποιες φορές, αυτό που μοιάζει με χαμηλή εργασιακή δέσμευση μπορεί να είναι η αρχή μιας πολύ χρήσιμης κι εποικοδομητικής συζήτησης.
