27/10/2026
‘Your body remembers what your mind tries to forget.’
Ga je pas voor jezelf zorgen als je ziek bent? Als je klachten krijgt?
Liever niet, maar dat is wel wat vaak gebeurt.
Van alles wat we eten en drinken weten we allang de invloed op onze gezondheid. Ook beseffen we dat lichaamsbeweging heel belangrijk is. En dat we rust en herstel nodig hebben, is ook duidelijk.
Maar dat alles wat we met ons meedragen uit onze vroege leven ook ziek kan maken. Iedere onderdrukte emotie wordt een chronisch stress signaal.
Onderdrukte stress noemen we dat. Onderdrukt omdat we als kind niet anders konden. Het uiten bracht onveiligheid. En dat patroon nemen we veelal mee ons volwassen leven in.
Er wordt steeds meer onderzoek gedaan naar de invloed van trauma (stress) op je lijf. Ik vind het fascinerend om te leren dat langdurige stress, het negeren van de eigen emotionele behoeften en vanuit dat overlevingsmechanise ontstane denkpatronen en overtuigingen (veelal uit je jeugd) na jaren kunnen zorgen voor lichamelijke problemen door uitputting van het immuunsysteem, hormonale ontregeling en chronische ontstekingen.
(Bronnen: o.a. Gabor Maté, Bessel van der Kolk, Joe Dispenza en Germaanse Geneeskunde).
We hebben het hier niet alleen over geweld, misbruik en verwaarlozing als kind. Het lijkt me duidelijk dat dat grote gevolgen heeft voor een kind als het moederziel alleen met deze trauma’s heeft moeten dealen.
Maar ook een zieke ouder, broertje of zusje, een (emotioneel) afwezige ouder, prestatiedruk, echtscheiding van de ouders, veel ruzie in huis, ouders met verslavingsproblemen of psychische kwetsbaarheid, gepest worden en sociale druk kunnen een overlevingsmechanisme laten ontstaan, waar je na jaren last van kunt krijgen.
Er ontstaat ergens een onbalans door de chronische stress en je lijf gaat een weg zoeken om hier mee om te gaan … ziekte.
Dat maakt het zo nodig om stil te staan bij je overlevingsmechanismen en wat je hebt onderdrukt en niet gevoeld. Heling ontstaat door het voelen van die emoties. Als kind was dat onveilig, maar nu wellicht niet meer.
Wat mag je loslaten en wat heb je nu nodig?
Ga je hierop aan?
Voel je welkom om dit samen te gaan onderzoeken …