30/10/2026
Bir çocuğun beslenmeye, giydirilmeye ve korunmaya olduğu kadar görülmeye, dinlenmeye, teselli edilmeye, duygularının kabul edilmesine ve güvenli bir ilişki içinde kendisini ifade edebilmeye de ihtiyacı vardır.
Duygusal ihmal her zaman açık bir reddedilme şeklinde yaşanmaz. Bazen çocuk sürekli eleştirilmez; yalnızca yeterince görülmez. Ağladığında teselli edilmez, korktuğunda sakinleştirilmez, başarısı fark edilmez, duyguları hakkında konuşulmaz veya ihtiyaçları sürekli ikinci plana atılır.
Çocuk bu deneyimleri yetişkinler gibi yorumlayamaz. Ancak zamanla kendisi, ihtiyaçları ve ilişkileri hakkında bazı sonuçlar geliştirebilir. Duygularını geri plana atmayı, ihtiyaçlarını dile getirmemeyi, başkalarını memnun etmeyi ya da kendi başına başa çıkmayı öğrenebilir.
Bu deneyimlerin yetişkinlikte nasıl izler bırakabildiğini anlamak için Çocuklukta İhmalin İzi: Boşluk kitabı da önemli bir kaynak sunuyor. Çünkü çocuklukta karşılanmayan duygusal ihtiyaçlar, ilerleyen yıllarda kişinin kendisiyle, duygularıyla ve yakın ilişkileriyle kurduğu bağda kendini gösterebilir.
Bugün kendimizde anlamlandırmaya çalıştığımız bazı duygu ve ilişki örüntülerinin izleri, geçmiş deneyimlerimizde saklı olabilir.
̇
