Side by Side Support and Counselling

16/06/2026

Początkiem relacji jest to, że zaczynamy się rozumieć.

P***K MAŁY - szkoła języka polskiego dziekuję.

02/06/2026

14 czerwca będę miała przyjemność być częścią Dnia Otwartego w Szkole P***k Mały w Barnsley

To będzie czas na rozmowy, spotkanie z ludźmi, atrakcje dla dzieci i poznanie miejsca, które wspiera nie tylko naukę języka polskiego, ale też więzi, tożsamość i poczucie przynależności.

Będę tam dla rodziców i opiekunów, którzy chcą chwilę porozmawiać o tym, co bywa trudne w rodzicielstwie między językami, kulturami i codziennymi obowiązkami.

Bez presji. Po prostu można podejść, zapytać, porozmawiać albo tylko się przywitać.

Cieszę się, że mogę być częścią tego dnia.

Adres: Summer Ln, Barnsley, S70 2NZ
Kiedy: 14 czerwca, 12:00–14:00

Do zobaczenia 🤍❤️

Magda

🇵🇱🇵🇱Dzień Otwarty w Szkole P***k Mały 🇵🇱🇵🇱

👋🏼👋🏼👋🏼
Już 14 czerwca otwieramy dla Państwa drzwi do naszej szkoły - do miejsca, gdzie edukacja to nie tylko nauka języka polskiego, to także budowanie tożsamości, więzi, mostów, przyjaźni i świadomej przyszłości.

💬💬💬
Zapraszamy serdecznie na swobodne rozmowy przy kawie i herbacie ☕🫖

oraz

🎶posłuchanie polskiej muzyki Meronk

📚na wykład edukacyjny, który poprowadzi dr Aneta Nott-Bower Bilingual House dr Aneta Nott-Bower

🤝po wsparcie dla rodziców i opiekunów, którzy chcą lepiej zrozumieć sytuację swojego dziecka i podejmować świadome decyzje wychowawcze
- Side by Side Support and Counselling Magdalena Hetmanczuk

💫 na spotkanie z Kraina Baśni, z którą nasi uczniowie nagrywają audycje radiowe

Co przygotowaliśmy?

✨ słodkie wypieki z Passion Cake

✨ watę cukrową od Makowska

✨smaki tradycyjnej polskiej kuchni od
Thermomix UK i Polish Village Bread

✨ stoiska polskich przedsiębiorców -
Tiny Wonders by Kate
i Forever Living Products International Forever

✨ stoisko księgarni Czytam i mówię po polsku. Księgarnia UK

✨ loterię z prezentem od Hair Designer Marta Pietrzyk

✨ malowanie twarzy - Stefaniak

✨kreatywne i ruchowe atrakcje dla dzieci

Zapraszamy!

Data: 14 czerwca
Godziny: 12:00-14:00
Adres: Summer Ln, Barnsley S70 2NZ

Razem możemy więcej! 🤍❤️

Dołącz do naszego wydarzenia ⬇️⬇️⬇️
Dzień Otwarty
https://www.facebook.com/share/1Bhju258r8/

26/05/2026

Dziś pewnie wiele osób zatrzyma się przy swoich mamach.
Przy kwiatach.
Przy telefonie.
Przy wiadomości wysłanej rano.
Przy wspomnieniu.
Przy zdjęciu z dzieciństwa, które nagle gdzieś wróci.

I dobrze, jeśli ten dzień jest pełen czułości.
Jeśli jest komu zadzwonić.
Jeśli można usłyszeć głos.
Jeśli można powiedzieć „mamo” i poczuć w tym coś ciepłego.

Ale nie dla wszystkich ten dzień tak wygląda.

Czasem Dzień Mamy przynosi ciszę. Albo tęsknotę. Albo napięcie w brzuchu, którego nie da się szybko wytłumaczyć.

Czasem przypomina o mamie, której już nie ma. Albo o relacji, która była trudna. Albo o słowach, których bardzo się potrzebowało, a które nigdy nie przyszły. Czasem porusza coś w samej mamie. Czasem porusza coś w dziecku.

Bo można kochać swoje dziecko całym sercem i jednocześnie być zmęczoną.
Można robić kanapki, pamiętać o szkole, lekarzu, bluzie, zakupach, nastrojach wszystkich dookoła i nie mieć już dużo miejsca dla siebie.

Można dostać laurkę i uśmiechnąć się naprawdę.
A chwilę później poczuć, że ciało prosi tylko o ciszę.

To wszystko może być obok siebie.
Miłość.
Zmęczenie.
Wdzięczność.
Żal.
Czułość.
Samotność.

Nie wszystko trzeba dziś układać w ładną historię. Może wystarczy zauważyć, co ten dzień w nas porusza.
I zrobić temu trochę miejsca.
Dla mam.
Dla dzieci mam.
Dla tych, którzy są blisko siebie.
I dla tych, dla których ten dzień niesie coś bardziej skomplikowanego.

Utulam🤍

21/05/2026

ThinkFest!2026 pozwolił nam się na chwilę zatrzymać.
I poczuć, że jesteśmy w tym wszystkim razem.
Na wielu płaszczyznach.

Przechodnie zatrzymywali się, żeby porozmawiać.
Czasem zaczynało się od ulotki. Częściej od gry w koło i krzyżyk. Najczęściej od moich ulubionych - i nie tylko moich - ciasteczek.

Tak zaczynają się rozmowy - od czegoś bieżącego, łatwego, znajomego.

A kto nie zna gry w kółko i krzyżyk? A kto nie lubi ciasteczek? A kto nie ma realnej potrzeby bycia wysłuchanym?

W świecie, w którym wszystko pędzi, w którym często mijamy się szybko, odpowiadamy w pośpiechu i nie mamy czasu naprawdę zostać przy drugim człowieku, można było się na chwilę zatrzymać.
Można było, bo została na to stworzona przestrzeń. Można było, bo był dobry pretekst. Można było, bo było po drodze.

Przy stole. Przy grze. Przy rozmowie.

Gołym okiem było widać, jak bardzo wszyscy jesteśmy spragnieni kontaktu z drugim człowiekiem. Spragnieni bycia blisko siebie. Ramię w ramię.

Nie w wielkich słowach. Nie w czymś idealnym. Tylko zwyczajnie - w rozmowie, w spojrzeniu, w zabawie, w tym, że ktoś na chwilę zostaje zauważony.

Moim zdaniem, terapia często zaczyna się bardzo podobnie.

Od tego, co jest tutaj i teraz. Od czegoś znajomego. Dostępnego. Od tego, co pojawia się między nami.

I chyba w tym miejscu zaczyna się każda inna relacja.

Od chwili zatrzymania. Od małego gestu. Od tego, że ktoś jest obok i naprawdę słucha.

Dziękuję The Georgia Bird Foundation za ThinkFest!2026 i za przestrzeń, w której takie spotkania mogły się wydarzyć. I dziękuję każdej osobie, która zatrzymała się przy Side by Side Support and Counselling.

Jeśli możesz, zatrzymaj się dzisiaj.
Może dziś można samemu stworzyć na to przestrzeń. Może nie trzeba wcale pretekstu. I może nie zawsze musi być po drodze.

I choć rozmowa często nie jest najłatwiejsza - nawet najkrótsza, nawet ta przelotem, przynosi więcej niż niejeden podarunek.
Nie musimy dźwigać wszystkiego w pojedynkę.
Czasem możemy zacząć tę rozmowę od tego, co znajome... od spojrzenia, od poczęstowania kogoś ciastkiem, od wspólnej zabawy...
bo kto nie zna zabawy w kółko i krzyżyk?
🤍

---
ThinkFest!2026 gave us a moment to pause.
And to feel that we are in this together.
In many different ways.

People passing by stopped to talk.
Sometimes it began with a leaflet. More often with a game of noughts and crosses. Most often with my favourite biscuits - and not only mine.

That is how conversations begin - with something present, easy, familiar.

And who doesn’t know noughts and crosses? Who doesn’t like biscuits? And who doesn’t have a real need to be heard?

In a world where everything moves fast, where we often pass each other quickly, reply in a rush and do not have time to really stay with another person, there was a moment to stop.
There was space for that. There was a good reason. It was right there, on the way.

By the table. By the game. In conversation.

You could see it clearly - how much we all long for contact with another person. To be close to one another. Side by side.

Not in big words. Not in anything perfect. Just simply - in conversation, in a glance, in play, in someone being noticed for a moment.

I think therapy often begins in a very similar way.

With what is here and now. With something familiar. Available. With what appears between us.

And maybe this is where every other relationship begins too.

With a moment of stopping. With a small gesture. With someone being beside you and really listening.

Thank you to The Georgia Bird Foundation for ThinkFest!2026, and for creating a space where these kinds of meetings could happen. And thank you to every person who stopped by Side by Side Support and Counselling.

If you can, pause today.
Maybe today you can create a little space for that yourself. Maybe there does not need to be a big reason. And maybe it does not always have to be on the way.

And although conversation is often not the easiest thing - even the shortest one, even one in passing, can bring more than many gifts.
We do not have to carry everything on our own.
Sometimes we can begin that conversation with what is familiar... with a glance, with offering someone a biscuit, with playing together...
because who doesn’t know how to play noughts and crosses?
🤍

13/05/2026

This Saturday, I’ll be at ThinkFest! 2026 in Chesterfield - and I’m really looking forward to being part of it.

There will be music, workshops, local groups, creative spaces, and people sharing what support is available nearby.

It feels especially fitting during Mental Health Awareness Week, with this year’s theme being action. And action does not always have to be big.

Sometimes action is coming along to a local event.
Walking around.
Listening to music.
Joining a workshop.
Picking up information.
Seeing what support is available nearby.
Or asking one small question.

Every year, ThinkFest! brings local people, groups and services together around mental health, wellbeing, support, creativity and conversation.

It is about making support easier to see.
Easier to reach.

I’ll be there sharing information about counselling for adults, support for parents, and working in both English and Polish.

No pressure.
No big conversation needed.

Just a chance to come along, meet people, listen, look around, and know there is support nearby.

Będę też dostępna po polsku, jeśli komuś łatwiej będzie porozmawiać w swoim języku.

ThinkFest! 2026
Saturday 16 May
10am–3pm
Vicar Lane, Chesterfield

07/05/2026

Kto się zajmie chomikiem jak będziemy w kościele?
Przecież nie możemy go zostawić samego?

- Nic mu nie będzie.
Msza potrwa tylko ze 2 godziny, później przecież wracamy prosto do domu. Nic mu nie będzie.

Wystrojona w sukienkę komunijną, z wiankiem na głowie, staram się uśmiechać za każdym razem, jak wujek wyciąga polaroida i krzyczy:

- Uśmiechnij się, przecież właśnie Jezuska przyjęłaś do serca.

Ja nie wiem, jak mam się cieszyć Jezuskiem, jak mój chomik jest chory i ledwo zipie. Jedyne, o czym myślę, to żeby wytrzymał do jutra. Jutro poniedziałek. Zabierzemy go do weterynarza. Nic mu nie będzie.

Ledwo pamiętam komunijne regułki. Dobrze, że inni wiedzą, co robić. Ja nie pamiętam, mimo że byłam na wszystkich próbach. Nie wiem dlaczego.

Czekam z niecierpliwością, aż msza się skończy. Chcę do domu. Chcę się upewnić, że nic mu nie jest.

Wracamy. Nareszcie. Biegnę przodem. Lakierki stukają o chodnik, sukienka plącze się między nogami. Ktoś za mną woła, żebym zwolniła. Wpadam do domu, biegnę prosto do niego, a on śpi. Ale jakoś inaczej. Biorę go na ręce, ale się nie budzi. Nie bardzo rozumiem, ale chyba umarł. Biorę go na ręce. I nagle wszystko boli tak bardzo, że aż trudno oddychać. Boli tak, że aż mnie zgina. Nie rozumiem, co się dzieje…

— No chodź już. Rosół gorący. Goście czekają. Dzisiaj jest dzień, żeby świętować, a nie płakać. No już. Wytrzyj buzię, ogarnij się i siadaj do stołu. Wszyscy na ciebie czekają. Nic się nie stało… Uśmiechnij się.

Ja naprawdę próbuję. Ale nie wiem, co zrobić z tym bólem w klatce. Więc chowam go do tego małego satynowego woreczka od książeczki komunijnej. To jest jedyne miejsce, które przychodzi mi do głowy.

Siadam do stołu. Gwar. Cała rodzina się śmieje, cieszy, bo Jezuska mam w sercu…
A ja nadal myślę tylko o tym, co jest w satynowym woreczku. Zabawa trwa. Ktoś włącza Puszek Okruszek z kasety, którą dostałam w prezencie. Zakładam nowy dres, ortalionowy. Idę się ścigać w nowych trampkach. Zajadamy się Hubą Bubą i robimy balony. Kto większy? Padam…

Na drugi dzień go już nie ma.
Nie pożegnałam się.
Nie ma o czym mówić.
Nie ma co się smucić.
Tak lepiej, że już jest „pochowany”.

30 lat później spotykam tę dziewczynkę.

Woreczki, torebki, plecaki, torby, reklamówki, worki na WF, kieszenie. Wszystko wypchane tym, co trzeba było schować. Tym, na co wtedy nie było miejsca. Tym czym nie można było się zająć, to nie był na to czas.

Bo trzeba było się uśmiechać. Nie psuć atmosfery. Ogarnąć się. Brać udział. zająć tym co było wtedy ważniejsze.

Nie idzie dalej, bo ciężar tego wszystkiego jak kotwica trzyma ją w miejscu.
I patrzę na nią, jak z czułością spod sterty innych bagaży wyciąga ten mały, pożółkły woreczek. I bardzo ostrożnie luzuje sznureczek. A tam nadal ból, żal, brak zrozumienia i smutek…
Czekają na rozpakowanie.

🤍
___

Who’s going to look after the hamster while we’re at church?
We can’t just leave him on his own, can we?

- He’ll be fine. Mass will only last a couple of hours, then we’re coming straight home. He’ll be fine.

Dressed up in my First Communion dress, with a flower crown on my head, I keep trying to smile every time my uncle pulls out the Polaroid and shouts:

- Smile. You’ve just welcomed Jesus into your heart.

I don’t know how I’m supposed to be happy about Jesus when my hamster is sick and barely breathing. The only thing I can think about is whether he’ll make it until tomorrow. Tomorrow is Monday. We’ll take him to the vet. He’ll be fine.

I can barely remember the Communion responses. Good thing everyone else knows what to do. I don’t remember, even though I went to every rehearsal. I don’t know why. I wait impatiently for the mass to end. I want to go home. I need to make sure he’s okay.

We finally get back. I run ahead. My patent shoes clatter against the pavement, my dress tangles between my legs. Someone behind me shouts to slow down. I burst through the door and run straight to him.

He’s sleeping. But somehow differently. I pick him up, but he doesn’t wake up.
I don’t fully understand it, but I think he’s dead. I hold him in my hands and suddenly everything hurts so much I can barely breathe. It hurts so much it folds me in half. I don’t understand what’s happening…

- Come on now. The soup’s getting cold. The guests are waiting. Today is a day for celebrating, not crying. Come on. Wipe your face, pull yourself together and come to the table. Everyone’s waiting for you. Nothing’s happened… Smile.

I try. I really do. But I don’t know what to do with that pain in my chest. So I hide it inside the little satin pouch from my Communion prayer book. That’s the only place I can think of.

I sit at the table. Noise. The whole family laughing, smiling, celebrating because Jesus is in my heart… And all I can think about is what’s inside that satin pouch.

The party carries on. Someone puts on my favourite song, from the cassette tape I got as a present. I change into my new tracksuit, the shiny nylon one. We race around in our new trainers. We chew Hubba Bubba and blow giant bubbles. Whose is bigger?

I fall asleep.

The next day he’s already gone. I never said goodbye. There’s nothing to talk about.
Nothing to be upset about. It’s better this way now that he’s “buried”.

30 years later, I meet that little girl again.

Pouches, handbags, backpacks, carrier bags, PE bags, pockets. Stuffed full of all the things that had to be hidden away. The things there was no room for back then. The things nobody had time for. Because she had to smile. Not ruin the atmosphere. Pull herself together. Take part. Focus on what mattered more.

She can’t move forward because the weight of all of it holds her in place like an anchor.
And I watch her gently pull out that little yellowed satin pouch from underneath all the other baggage. Very carefully, she loosens the string. And inside, the pain, grief, confusion and sadness are all still there. Waiting to be unpacked.
🤍

29/04/2026

Są takie wyprawy, które zabierają w miejsca, o których nie wiedziałaś, że istnieją.
Wszystko jest zaplanowane. Mapa w ręku.
Z uśmiechem stawiasz pierwszy krok.

Wiesz, co chcesz zobaczyć.
Wiesz, co odkryjesz.
Jesteś na to gotowa.
Przygotowywałaś się.
Masz w głowie listę.
Odhaczasz kolejne punkty.

Do momentu, kiedy okazuje się, że trafiasz w miejsce, o którym nawet nie wiedziałaś, że istnieje.

I nagle - nie wiesz, co dalej.

Trzeba podjąć decyzję.

Wygląda to jak ciężka praca.
I pojawiają się pytania.
Czy będzie warto?
Czy to się „opłaci”?
Czy ten wysiłek ma sens?

Wtedy najczęściej słyszę:
„Ale jak ja mam podjąć taką decyzję?”
„Skąd mam wiedzieć, czy iść tą drogą?”

To jest moment, w którym nie pomogę Ci zdecydować.
Nie wiem, co jest dla Ciebie lepsze w tym miejscu Twojego życia.
Nie wiem, ile masz w sobie siły.
Jakie są Twoje priorytety.
Co jest teraz do uniesienia, a co już nie.

Nie powiem Ci, którą drogę wybrać.

Czy iść dalej - nawet jeśli koszt będzie duży,
bo zostanie tu jest zbyt trudne.

Czy zatrzymać się -
bo to, co przed Tobą, na ten moment jest za dużo.

To nie jest decyzja, którą ktoś może podjąć za Ciebie.
To nie jest tak, że ktoś wie lepiej niż Ty, nawet kiedy Ty jeszcze nie wiesz.

Nie zaprowadzę Cię za rękę.

Ale będę tutaj, kiedy Ty na głos lub w ciszy, z sensem lub w zagmatwaniu będziesz szukać Twojej odpowiedzi na pytanie: Co dalej?

🤍

23/04/2026

Na warsztacie mówiliśmy o tym, co zrobić w tym momencie, kiedy dziecko „nie może zacząć”.

U nas to wygląda tak:
Wieczór. Kuchnia. Zeszyt otwarty. On siedzi.

Patrzy. Nie robi nic.
Siadam obok.
„Dobra. Chwila przerwy.”
On patrzy na mnie:
„Przecież jeszcze nie zacząłem.”
No właśnie.
Mówię:
„Powiedz, co widzisz.”
On przewraca oczami:
„Serio?”
„Serio.”
„Kubek… twoja herbata… mój telefon, którego nie mogę wziąć…”
„Dokładnie ten.”
Ja:
„Widzę lampę. Okno. ten bałagan, którego nie ogarnęłam.”
On się uśmiecha.
Chwila ciszy.
„Dotknij blatu.”
„Mamo…”
„Ja też dotykam, zobacz.”
Przesuwam ręką po stole jak w jakimś dziwnym eksperymencie.
On robi to samo.
Trochę z rezygnacją, trochę z ciekawości.
Siedzimy.
Ja zaczynam oddychać trochę wolniej.
Nie mówię mu, co ma robić.
Po chwili:
„To jest głupie.”
„Trochę jest.”
„Ale jakby… trochę pomaga.”
„No.”
Jeszcze chwila.
On:
„Dobra." I zaczyna.

Nie dlatego, że „się ogarnął”.
Po prostu jego ciało trochę odpuściło.
To było dokładnie to, o czym rozmawialiśmy na warsztacie.
Nie, jak przyspieszyć.
Tylko co zrobić, kiedy wszystko stoi w miejscu i kiedy jest tego po prostu dużo za dużo.

16/04/2026

Jak wspierać dziecko w czasie egzaminów?
Jednym z pomysłów, o którym rozmawialiśmy na warsztatach, było uczenie się z kimś obok - study buddy.

Jak to działa w praktyce?

1. Pozwól dziecku wybrać przestrzeń
U nas neutralna - ani moja, ani jego. W naszym przypadku kuchnia.
Dlaczego? Szanujesz jego autonomię i potrzebę poczucia kontroli.
Neutralna przestrzeń nie narusza niczyjej prywatności - nie trzeba ogarniać, żeby można było usiąść, nie trzeba nic organizować, żeby był dostęp.

2. Pracujemy według wcześniej ustalonego grafiku
W naszym przypadku - pół godziny opóźnienia.
Nie wytykam, nie pospieszam, nie strofuję. Przypominam i sama się szykuję.
Dzieci wiedzą, jaki jest plan – same go ustaliły. Nie trzeba im przypominać co 2 minuty.
Potrzeba elastyczności jest realna i konieczna - modeluj ją.

3. Rytuał, żeby zacząć
Ustalamy, że jedno wydarza się po drugim - dzięki temu zmniejszamy opór przed rozpoczęciem (mózg w trybie „oszczędzania baterii” chroni nas przed wysiłkiem i wydatkiem energetycznym).
Ja - herbata w mojej specjalnej filiżance.
On - muzyka do nauki.

4. Technika pomodoro
Plan jest 25 minut pracy, 5 minut przerwy - 4 „pomidorki” na jeden przedmiot.
A w praktyce? Moje dziecko woli „flow” - bez przerywania. Tak mu idzie najsprawniej, dopamina rośnie, a on czuje satysfakcję.
Twoje dziecko wie - a jeśli nie wie, niech próbuje - co dla niego działa najlepiej.

5. Telefony na „nie przeszkadzać”
Ja czasem jeszcze nie mogę, bo jestem w pracy (moje dziecko to wie, bo mu mówię).
Jego telefon na czas nauki jest w trybie „nie przeszkadzać” – wie, że tak mu się lepiej pracuje, nauczyło się metodą prób i błędów.

6. Każdy robi swoje
„Jestem tutaj, jakbyś potrzebował pomocy” - informuję i tyle.
Nie zaglądam, nie pytam, nie komentuję, nie przeszkadzam.
No chyba że sama zapomnę i wyskoczę z: „Wysłałeś tę paczkę, jak prosiłam?”
- Co? 😂
Bo przecież nie ogarnia - jego mózg jest w trybie pracy.
Więc się śmiejemy. Zostawiam pytanie (na kartce, tak jak było na warsztacie), żeby nikomu nie przerywać i żebym sama nie zapomniała.

7. Kończymy
Nie sprawdzam liczby przerobionych kartek, nie patrzę na wyniki, nie komentuję.
Bo to nastolatek. (W zależności od wieku jest potrzeba dopasowania ilości i jakości wsparcia - warto to ustalić przed rozpoczęciem, żeby było jasne, czego się od Ciebie jako study buddy oczekuje, i trzymać się tego).
Syneczek wstaje, nie zbiera maneli, bo po dłuższej przerwie wracamy do jeszcze jednego przedmiotu.

Po co to wszystko?

Bo modelujesz - nie perfekcję, ale realne oczekiwania i realne możliwości.
Regulujesz układ nerwowy - przez szanowanie autonomii i przestrzeni, potrzebe kontroli i przez utrzymywanie spokoju we wlasnym ukladzie noerwowym.
Uczysz zaufania, odporności i odpowiedzialności.
„Jestem tu, jeśli będziesz potrzebować” - ale nie więcej ani mniej.

W ten sposób budujesz bezpieczną relację - bezpieczną dla mózgu i układu nerwowego.
W takich warunkach mózg uczy się najlepiej.

Do uslyszenia😊

09/04/2026

Na warsztatach „Egzaminy bez paniki” siedzieli obok siebie rodzice i nastolatki.

Nie osobno, ale przy tych samych stołach, z wyboru.
Z tym samym tematem między nimi – takim, o którym trudno się mówi i na który brakuje wspólnego języka między pokoleniami.

I było w tym coś bardzo poruszającego.

W ankiecie, którą wcześniej wypełniły młode osoby, coś nas wszystkich zatrzymało. Najczęściej wybieranym słowem nie był „stres”, tylko zmęczenie.

Takie, które widać w sposobie siedzenia. W spojrzeniu. W tym „nie mam już siły”. Rodzice też to czują. Zgodziliśmy się, że to dotyczy nas wszystkich.

Rozmawialiśmy o tym, co wtedy dzieje się w ciele.
Jak napięcie odbiera dostęp do pamięci.
Jak można „umieć” i nie móc tego wydobyć.
Jak trudno jest zacząć, kiedy układ nerwowy już jest przeciążony.

Ale coś ważniejszego wydarzało się obok tej wiedzy.

Rodzice słuchali tego razem z dziećmi.
Dzieci słuchały razem z rodzicami.
I pojawił się moment zatrzymania.
Takiego cichego: „a więc o to chodzi”.

Był też ten trudny moment startu.
Odwlekanie. Unikanie. Napięcie rosnące, zanim jeszcze coś się zacznie.

Nazwanie tego zmieniało nasze postrzeganie.
Bo zamiast „nie chce mu/jej się”,
pojawiło się „to jest trudne, bo ciało i umysł już są na granicy”.

I to był moment, w którym coś zaczęło się rozjaśniać i nabierać sensu.

Pracowaliśmy bardzo konkretnie - małe rzeczy, które można zrobić tu i teraz.

5 minut zamiast „muszę ogarnąć wszystko”.
Jedno zadanie zamiast całej listy.
Krótki oddech, żeby ciało mogło wrócić.
Ktoś obok – kto pomoże się uspokoić i wyregulować układ nerwowy.

Ale to nie były tylko „techniki”.

To był wspólny język.
I dla mnie to było najważniejsze.
Że ten warsztat nie zatrzymał się na wiedzy.
On stworzył początek rozmowy.

Takiej, w której można powiedzieć:
„jest mi trudno zacząć” zamiast „nie chce mi się”.
„jestem już zmęczony” zamiast „nie ogarniam”.
„nie wiem jak pomóc” zamiast „zrób coś w końcu”.

Proste zdania. Ale zupełnie inny ciężar. Wspólny język, który można zrozumieć w obie strony.
Bo kiedy zaczyna się rozumienie - to zaczyna się budowanie relacji między ludźmi.

Bo kiedy jest trochę mniej napięcia - łatwiej jest być po tej samej stronie.

I może właśnie od tego się zaczyna.
Nie od zmiany wyników.
Nie od perfekcyjnego planu.
Tylko od rozmowy, która wcześniej była albo za trudna, albo nie było wspólnego języka, albo nie było świadomości.

Dziękuję wszystkim, którzy przyszli.
I tym, którzy usiedli obok siebie i spróbowali się nawzajem zobaczyć.

To miało ogromne znaczenie.
To początek budowania najważniejszej relacji w życiu naszych nastolatków.
Relacji, która pozostanie, kiedy czas egzaminów już dawno się skończy.

Do usłyszenia🤍

----

At the “Exams Without Panic” workshop, parents and teenagers sat side by side.

Not separately, but at the same tables - by choice.
With the same topic between them - one that’s hard to talk about and often has no shared language across generations.

And there was something deeply moving in that.

In the survey completed earlier by the young people, one thing really stood out.
The most common word wasn’t “stress”. It was tiredness.

The kind you can see in how someone sits. In their eyes.
In that quiet “I’ve got nothing left”.

Parents recognised it too.
We agreed - it’s something many of us feel.

We talked about what’s happening in the body in those moments.

How tension blocks access to memory. How you can know something and still not be able to recall it. How hard it is to begin when the nervous system is already overwhelmed.

But something more important was happening alongside that.

Parents were listening with their children.
Children were listening with their parents.
And there were these small pauses.
A quiet kind of: “so that’s what’s going on”.

We also stayed with that difficult starting point.
Putting things off. Avoiding.
The tension building before anything even begins.

Naming it shifted something.
Instead of “they just can’t be bothered”,
there was: “this is hard, because they're already overwhelmed”.

And that’s where things started to make more sense.

We worked with very practical, small steps - things that can actually be used.

5 minutes instead of “I have to do everything”.
One task instead of a full list.
A simple breath to help the body settle.
Someone nearby - not to push, but to help regulate mind and body.

But this wasn’t just about techniques.
It was about finding a shared language.
And for me, that was the most important part.

That this workshop didn’t stop at information.
It opened the beginning of a different kind of conversation.
One where it becomes possible to say:
“I’m finding it hard to start” instead of “I’m just lazy”.
“I’m already exhausted” instead of “I can’t cope”.
“I don’t know how to help” instead of “just do something”.

Simple sentences.
But carrying something very different.
A shared language that can be understood from both sides.

Because when understanding begins -
something starts to shift between people.
There’s a little less tension.
A little more sense of being on the same side.

And maybe that’s where it starts.
Not with better results.
Not with the perfect plan.
But with a conversation that felt too hard before.
Or didn’t have the words yet.

Thank you to everyone who came.
And especially to those who sat next to each other and tried to see one another.

That mattered.
This is the beginning of building one of the most important relationships in a young person’s life - one that stays long after the exams are over.

Speak soon🤍