Side by Side Support and Counselling

29/08/2026

Twoje dziecko nie musi być w kryzysie, żeby otrzymać bezpłatne wsparcie.

Bywa, że rodzic już widzi, że dziecku jest trudno.

Coraz częściej się martwi. Wycofuje się. Nie radzi sobie z tym, co czuje. Źle znosi zmiany albo coraz trudniej jest mu chodzić do szkoły.

I wtedy pojawia się kolejne pytanie: gdzie właściwie szukać pomocy? Czy trzeba czekać na skierowanie? Czy jedyną możliwością jest prywatne wsparcie?

W Chesterfield i całym Derbyshire działa Compass Changing Lives. To bezpłatna i poufna usługa wsparcia emocjonalnego i psychicznego dla dzieci i młodych osób w wieku od 5 do 18 lat. Wsparcie do 25. roku życia jest również dostępne dla osób opuszczających pieczę zastępczą oraz osób ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi lub niepełnosprawnością.

Nie jest potrzebne skierowanie od GP.

Rodzic lub opiekun może zgłosić dziecko bezpośrednio.
Nastolatek również może zgłosić się sam.
Zgłoszenie może też wysłać osoba pracująca z dzieckiem.

Compass pomaga między innymi wtedy, gdy młoda osoba zmaga się z lękiem, obniżonym nastrojem, silnymi emocjami, trudnościami w relacjach, zmianami albo stresem związanym ze szkołą i egzaminami.

Wsparcie może odbywać się indywidualnie lub w grupie. Dostępna jest również pomoc dla rodziców i opiekunów.

Pierwszy kontakt może być naprawdę prosty:

Telefon: 01332 315569
E-mail: [email protected]

Nie trzeba mieć diagnozy ani wiedzieć dokładnie, jak nazwać to, co się dzieje, żeby zapytać o pomoc.

Mieszkasz poza Derbyshire? Compass prowadzi bezpłatne, poufne wsparcie emocjonalne i psychiczne dla dzieci i młodzieży także w innych regionach Anglii. Pełną listę miejsc i lokalne dane kontaktowe znajdziesz na stronie organizacji.

Zostawiam ten kontakt tutaj, żeby nie trzeba było szukać go dopiero wtedy, gdy zrobi się naprawdę trudno.

https://compass-uk.org/services/compass-changing-lives/

Utulam,
Magda

Compass Changing Lives provides prevention and early intervention emotional wellbeing and mental health support to Children, Young People and Families across Derby & Derbyshire.

20/08/2026

GCSE results.
Twoje dziecko dostaje wyniki.
Otwiera kopertę.
Uśmiech powoli zamienia się w grymas rozczarowania.
Rozczarowanie przechodzi w łzy.
Patrzy na Ciebie, a w Twoich oczach pojawia się niepewność: co teraz?
Czasami ten wynik nie zmienia wiele…
Czasem jednak zmienia cały plan...
a ty czujesz, że musisz coś zrobić.

Najłatwiej podejść i powiedzieć: „Nic się nie stało”.
Ale czy to nie są właśnie słowa, które sama słyszałaś całe życie? „Nic się nie stało." „Nie martw się.” „To nie jest powód do płaczu."
Bardzo trudno jest zostać z emocjami własnego dziecka. Naturalnie chcemy nasze dziecko "uratować”. Chcemy, żeby nie czuło rozczarowania, smutku ani bólu.

Zanim jednak rzucisz się na ratunek…zapytaj: Co by się stało, gdybym pozwoliła na to, co jest?

Zamiast powiedzieć: „Nic się nie stało”, powiedzieć po prostu: „Widzę, że jesteś rozczarowany”, „Widzę, że jest Ci smutno” i uznać to, co Twoje dziecko naprawdę w tym momencie przeżywa.
Nie po to, żeby potwierdzić "porażkę", ale żeby dać miejsce emocjom, które nie są ani złe, ani dobre. I wszystkie są częścią naszego doświadczenia.

Po co? Po to, żeby ich nie odkładać na później. Po to, żeby nie trzeba było wracać do nich dopiero po latach.

To nie jest łatwe. Trudno jest być obok kogoś, kto przeżywa smutek, ból i rozczarowanie.

Co z Tobą? Ty, często przeżywasz emocje swojego dziecka ze zdwojoną siłą.

Być może, będąc dziś obecną dla swojego dziecka, zauważysz też swój smutek, swoje rozczarowanie. Może złość, może strach, może po prostu niepewność.
I może właśnie wtedy spróbujesz otoczyć siebie taką samą czułością, z jaką potrafisz przytulić swoje płaczące dziecko.

Na chwilę zostać w ciszy. Zostać z tym, co jest i po prostu… utulić.

, , , , , , , .

16/08/2026

„Przetrzepałam cały internet i nie znalazłam żadnej opinii na twój temat.” - słyszę podczas rozmowy wstępnej.

I rzeczywiście - nie znajdziesz opinii moich klientów w internecie.

To świadomy wybór.

Doskonale rozumiem, dlaczego szukamy opinii innych ludzi.
Sama to robię, kiedy chcę coś wybrać.
Kiedy czegoś nie znam, czyjeś doświadczenie może trochę pomóc. Dać poczucie, że wiem, czego się spodziewać.

Rozumiem też terapeutów, którzy proszą o takie opinie. Mogą one pomóc komuś zrobić ten pierwszy, czasem bardzo trudny krok.

Ja wybrałam inaczej.

Bo w tej pracy ważne jest dla mnie nie tylko to, o czym rozmawiamy, ale też to, czy jest w niej miejsce, żeby po prostu być po swojemu.

Przychodzisz z tym, co jest twoje. Czasem z rzeczami, które długo były trzymane w ciszy. Czasem potrzeba czasu, zanim można sprawdzić, czy naprawdę wolno tutaj powiedzieć to, co się myśli. Nie zgodzić się. Zawahać. Być niezadowolonym. Albo po prostu nie wiedzieć.

I zależy mi na tym, żeby ta przestrzeń mogła pozostać właśnie taka.

Bez myślenia o tym, czy na końcu trzeba będzie jakoś podsumować nasze spotkania. Ocenić je. Powiedzieć coś o mnie. Dać coś od siebie.

Zwłaszcza, że dla niektórych osób właśnie to ciągłe wyczuwanie, czego ktoś może od nich oczekiwać, jest czymś bardzo dobrze znanym.

Dlatego nie proszę klientów o publiczne opinie.

Nie dlatego, że ich doświadczenie jest dla mnie nieważne.

Właśnie dlatego, że jest ważne.

To, co wydarza się w tej relacji, nie musi później stać się czymś dla mnie.

Może po prostu pozostać twoje.

🤍

Zdj. AI

05/08/2026

– Cisza? Magda, chyba oszalałaś! Ja nie umiem być w ciszy. Muszę cały czas coś robić. Nawet kiedy odpoczywam.

– Da się?

– No da. Przecież to nawet nazywa się aktywnym odpoczynkiem.
(Nerwowy śmiech. Po chwili cisza.)

– ...

– Cisza brzmi przerażająco. Bycie ciągle zajętą brzmi bezpieczniej…

– Czego się boisz?

– Że usłyszę wszystko to, co upchnęłam.

– Po co tu jesteś? Po co ta terapia?

– Myślałam, że razem jakoś jeszcze bardziej upchamy to w niepamięć. Myślałam, że właśnie o to chodzi. Że wtedy już nie będzie bolało.
(Znowu śmiech)

– Jesteś rozczarowana?

– Nieee… Chyba gdzieś jednak wiedziałam, że tam pójdziemy. Tego się chyba nie da obejść.
(Cisza.)

– ...

– Wiesz, Magda, ja myślę, że mogę jeszcze przez jakiś czas udawać, że tego nie ma. Ale prędzej czy później i tak mnie to dopadnie i będę musiała się z tym zmierzyć.
(Cisza.)

– ...

– Widzisz, co ta cisza robi? Właśnie to, czego cały czas próbuję unikać.
(Śmiech. Wciąż donośny. Tylko teraz już trudno ukryć w nim smutek...)

(Te słowa są echem wielu wspólnych rozmów, powstałych z troską o pełną poufność.)

🤍

30/07/2026

Zanim obejrzysz film „Close to Home”!

Film udostępniony poniżej dotyczy wykorzystywania seksualnego dzieci, groomingu oraz tworzenia przy użyciu sztucznej inteligencji seksualnie jednoznacznych obrazów dzieci.

Może być trudny w odbiorze. Szczególnie dla osób, które same doświadczyły przemocy seksualnej, ale także dla rodziców i opiekunów.

Zanim go włączysz, zatrzymaj się na chwilę i sprawdź, czy masz dziś przestrzeń, żeby go obejrzeć.

Nie musisz oglądać go teraz ani do końca. Możesz obejrzeć go w obecności zaufanej osoby, zatrzymać w dowolnym momencie albo zdecydować, że nie chcesz go oglądać.

O kampanii „Close to Home” dowiedziałam się w S.H.E. UK, gdzie jako wolontariuszka prowadzę counselling dla dorosłych osób, które w dzieciństwie doświadczyły wykorzystywania seksualnego.

Udostępniam ten film tutaj, ponieważ dotyczy trudnego, ale ważnego tematu i dlatego, że sposób, w jaki o nim rozmawiamy, ma znaczenie.

Film przygotowany przez The Survivors Trust opowiada historię 13-letniej Maisy. Jej wizerunek zostaje wykorzystany do stworzenia i rozpowszechnienia seksualnie jednoznacznych obrazów wygenerowanych przez AI.

Historia pokazuje, jak krzywda rozpoczynająca się w internecie może prowadzić do groomingu, przymusu i dalszego wykorzystywania poza nim.

Krzywda nie staje się mniej realna tylko dlatego, że obraz został sztucznie wygenerowany.

Celem kampanii nie jest wzbudzanie paniki ani obwinianie dzieci za to, jak korzystają z internetu. Chodzi o zauważenie zagrożenia i o rozmowy, w których dziecko lub młoda osoba może powiedzieć:

Coś się wydarzyło.
Boję się.
Potrzebuję pomocy.

Bez strachu, że zostanie ukarana, zawstydzona albo pozostawiona z tym sama.

Obejrzyj ten film tylko wtedy, kiedy czujesz, że masz dziś na to przestrzeń.

Źródła: The Survivors Trust, kampania „Close to Home”; S.H.E. UK.
The Survivors Trust - numer infolinii: 0808 801 0818.

Close to Home is a new film from The Survivors Trust that highlight...

23/07/2026

– Kiedy będzie taki moment, kiedy tak po prostu odpocznę i nie będzie już nic więcej do zrobienia? Do nauczenia? Do nadrobienia?

– Nigdy.

Jak dziś pamiętam tę rozmowę sprzed ponad 25 lat.

Pamiętam też, że ta odpowiedź wcale mnie wtedy nie uwolniła. Raczej zabrała mi nadzieję, że kiedyś wszystko wreszcie się skończy. Że nadejdzie taki czas, w którym będzie już spokojnie. Bez kolejnego zadania. Bez następnej rzeczy wymagającej uwagi. Bez poczucia, że jeszcze coś powinnam.

Przez wiele lat czekałam na ten moment.

Miałam w sobie przekonanie, że jeszcze przyjdzie.

Moment, w którym wszystko trochę odpuści.
Będzie mniej do zrobienia.
Mniej do uniesienia.
Mniej spraw, które wołają mnie z każdej strony.

I wtedy wreszcie odpocznę.
Zatrzymam się.
Poczuję, że naprawdę żyję.

Tylko że ten moment nie przychodził.

Kończyła się jedna rzecz i od razu zaczynała następna. Jedno napięcie opadało, a obok już rosło kolejne.

Czekałam więc dalej, przekonana, że jeszcze chwila. Jeszcze tylko to. Jeszcze tylko tamto.

Aż któregoś dnia dotarło do mnie, że być może nie będzie żadnego wielkiego momentu, w którym życie nagle zrobi mi miejsce.

Może życie cały czas dzieje się właśnie tak.

Pomiędzy obowiązkami.
W środku zmęczenia.
W kilku minutach zadumy.
W słońcu, które pada mi na twarz.
W chłodnym wietrze.
W ciele, które na moment przestaje się spieszyć.

Może wcale nie chodzi o to, żeby mieć więcej czasu.
Ale o to, żebym była obecna w tym, który już mam.

Bo być może nie potrzebuję momentu, który sam mnie zatrzyma.
Potrzebuję nauczyć się zauważać ten, który już trwa.
🤍
-----
– When will there be a moment when I can just sit down, and there will be nothing else left to do? Nothing more to learn? Nothing to catch up on?

– Never.

I still remember that conversation from more than 25 years ago.

I also remember that the answer did not free me. If anything, it took away the hope that one day everything would finally be finished. That there would come a time when things would feel calm. No next task. No other thing needing my attention. No feeling that I should still be doing something.

For many years, I waited for that moment.

I believed it would still come.

A moment when everything would ease a little. There would be less to do. Less to carry. Fewer things calling for me from every direction.

And then I would finally rest. Stop. Feel that I was really living.

But that moment never came.

One thing ended and another began straight away. One tension settled, and another was already growing beside it.

So I kept waiting, telling myself: just a little longer. Just this one thing. Just that one.

Until one day it occurred to me that perhaps there will never be one great moment when life suddenly makes space for me.

Perhaps life is happening exactly like this.

Between responsibilities.
In the middle of tiredness.
In a moment of reflection.
In the sun falling across my face.
In the cool wind.
In a body that, for a moment, stops rushing.

Perhaps it is not really about having more time.
Perhaps it is about being present in the time I already have.

Because maybe I do not need a moment that stops me.
Maybe I need to learn to notice the one that is already here.
🤍

02/07/2026

Jeśli zastanawiacie się czy warto aby wasze dziecko uczeszczało na zajęcia do polskiej szkoły, być może ten reportaż z dnia otwartego w P***K MAŁY - szkoła języka polskiego , pomoże Wam znaleźć odpowiedź na to pytanie.

Zobacz jak ten dzień wyglądał widziany okiem Kraina Baśni.

Po co posyłać dziecko do polskiej szkoły sobotniej ?Jakie miejsce ...

25/06/2026

– Ja tylko ściemniam.
– Co masz na myśli?
– Jestem żałosna. Beznadziejna. Do niczego się nie nadaję. Ty wiesz, że ja nadal nie zajęłam się tymi rzeczami, o których rozmawiałyśmy w zeszłym tygodniu? A moja lista rzeczy do zrobienia tylko rośnie. A ja nic nie robię. To wszystko nadal czeka.

Złość wypisana na twarzy.
Zaciśnięte zęby.
Zaciśnięte dłonie.
Skurczony żołądek.

– Magda, jak ja mam to wszystko ogarnąć?
– Która część tego doświadczenia potrzebuje teraz twojej uwagi najbardziej?
– Kurwica mnie strzela… Złość.
– Możemy z nią zostać?
– Boję się, że eksploduję.
– Sprawdźmy, czy ten strach nam pozwoli.

Na wierzchu jest zdanie:
„Ja nic nie robię”.

A pod spodem?

Obiad ugotowany codziennie.
Ciuchy wyprasowane w kosteczkę i odłożone do szafy.
Wanna lśni.
Chwasty wyrwane.
Prezenty kupione.
Rachunki ogarnięte.
Odwołanie od mandatu wysłane.
Szkoła załatwiona.
Obóz zamówiony.
Kuchnia pomalowana.
Zakupy rozpakowane.

A w srodku głos, który mówi:
„Ty nic nie robisz”.

(Te słowa są echem wielu wspólnych rozmów, powstałych z troską o pełną poufność.)

Nie zawsze potrzebujemy od razu naprawiać ten głos.
Czasem najpierw trzeba go usłyszeć.
I zobaczyć, ile napięcia niesie ciało, kiedy w środku ciągle słyszy:
„Ty nic nie robisz”.

Jeśli czujesz, że to w jakiś sposób jest o Tobie i że potrzebujesz wsparcia terapeutycznego, możesz się odezwać.
Pierwsza rozmowa to tylko rozmowa.

Do uslyszenia🤍
---

– I’m just pretending.
– What do you mean?
– I’m pathetic. Useless. I’m no good at anything. You know I still haven’t dealt with the things we talked about last week? And my to-do list just keeps bloody growing. And I’m doing nothing. It’s all still waiting.

Anger written across the face.
Jaw tight.
Hands clenched.
Stomach pulled in.

– Magda, how am I supposed to manage all of this?
– Which part of this experience needs your attention most right now?
– I’m so angry… Rage.
– Can we stay with it?
– I’m scared I’ll explode.
– Let’s see whether that fear will let us.

On the surface, there is the sentence:
“I’m doing nothing.”

And underneath?

Dinner cooked every day.
Clothes ironed and folded neatly in the wardrobe.
The bath cleaned until it shines.
Weeds pulled out.
Presents bought.
Bills sorted.
The parking fine appeal sent.
School dealt with.
Camp booked.
The kitchen painted.
Kitchen cupboards cleaned out.

And still, inside, there may be a voice saying:
“You’re doing nothing.”

(These words echo many shared conversations, written with care for full confidentiality.)

We do not always need to fix that voice straight away.
Sometimes we first need to hear it.
And notice how much tension the body carries when, inside, it keeps hearing:
“You’re doing nothing.”

If this feels familiar in some way, and you feel you may need therapeutic support, you are welcome to get in touch.

A first conversation is just a conversation.

Speak soon 🤍

16/06/2026

Początkiem relacji jest to, że zaczynamy się rozumieć.

P***K MAŁY - szkoła języka polskiego dziekuję.

02/06/2026

14 czerwca będę miała przyjemność być częścią Dnia Otwartego w Szkole P***k Mały w Barnsley

To będzie czas na rozmowy, spotkanie z ludźmi, atrakcje dla dzieci i poznanie miejsca, które wspiera nie tylko naukę języka polskiego, ale też więzi, tożsamość i poczucie przynależności.

Będę tam dla rodziców i opiekunów, którzy chcą chwilę porozmawiać o tym, co bywa trudne w rodzicielstwie między językami, kulturami i codziennymi obowiązkami.

Bez presji. Po prostu można podejść, zapytać, porozmawiać albo tylko się przywitać.

Cieszę się, że mogę być częścią tego dnia.

Adres: Summer Ln, Barnsley, S70 2NZ
Kiedy: 14 czerwca, 12:00–14:00

Do zobaczenia 🤍❤️

Magda

🇵🇱🇵🇱Dzień Otwarty w Szkole P***k Mały 🇵🇱🇵🇱

👋🏼👋🏼👋🏼
Już 14 czerwca otwieramy dla Państwa drzwi do naszej szkoły - do miejsca, gdzie edukacja to nie tylko nauka języka polskiego, to także budowanie tożsamości, więzi, mostów, przyjaźni i świadomej przyszłości.

💬💬💬
Zapraszamy serdecznie na swobodne rozmowy przy kawie i herbacie ☕🫖

oraz

🎶posłuchanie polskiej muzyki Meronk

📚na wykład edukacyjny, który poprowadzi dr Aneta Nott-Bower Bilingual House dr Aneta Nott-Bower

🤝po wsparcie dla rodziców i opiekunów, którzy chcą lepiej zrozumieć sytuację swojego dziecka i podejmować świadome decyzje wychowawcze
- Side by Side Support and Counselling Magdalena Hetmanczuk

💫 na spotkanie z Kraina Baśni, z którą nasi uczniowie nagrywają audycje radiowe

Co przygotowaliśmy?

✨ słodkie wypieki z Passion Cake

✨ watę cukrową od Makowska

✨smaki tradycyjnej polskiej kuchni od
Thermomix UK i Polish Village Bread

✨ stoiska polskich przedsiębiorców -
Tiny Wonders by Kate
i Forever Living Products International Forever

✨ stoisko księgarni Czytam i mówię po polsku. Księgarnia UK

✨ loterię z prezentem od Hair Designer Marta Pietrzyk

✨ malowanie twarzy - Stefaniak

✨kreatywne i ruchowe atrakcje dla dzieci

Zapraszamy!

Data: 14 czerwca
Godziny: 12:00-14:00
Adres: Summer Ln, Barnsley S70 2NZ

Razem możemy więcej! 🤍❤️

Dołącz do naszego wydarzenia ⬇️⬇️⬇️
Dzień Otwarty
https://www.facebook.com/share/1Bhju258r8/